Bob Dylan mag alles spelen in China

Peking - Buitenlandse correspondenten in China hebben het tot een bepaalde hoogte best gemakkelijk. De vijand is bekend en het enige wat vaak van ze wordt verlangd, is het steeds weer opnieuw inkleuren van Pekings slechtigheid - clichés waar de Chinese overheid wonderlijk genoeg vaak gaarne aan meewerkt. ‘In werkelijkheid is China een totalitaire anarchie die zich het liefst voordoet als een efficiënte, doortastende schrijftafeldictatuur, zoals Oost-Duitsland’, zegt een westerse diplomaat. 'En dat terwijl de kop meestal niet eens weet dat de kont leeft. Peking en de pers werken wat dat betreft broederlijk aan dezelfde kant.’
En dus werd het als niet meer dan vanzelfsprekend aangenomen dat de censuur inderdaad flink de bijl zette in de concertlijst van Bob Dylan die hier vorige maand optrad. Absoluut geen Blowin’ in the Wind en andere opruiende protestsongs. Dat vermeldde het ministerie van Cultuur zelf op de toestemmingsakte voor de Dylan-toer. De uitvoerenden werden eraan herinnerd zich vooral keurig te houden aan een lijst van vooraf goedgekeurde liedjes. Daarmee stonden de internationale pers en de wereldopinie in lichterlaaie. The New York Times beschuldigde Dylan van cynisch opportunisme en uitverkoop van de jaren-zestigidealen. Columnist Maureen Dowd schrijft: 'Voordat Dylan aan zijn eerste concert in China mocht beginnen in het Arbeiders Gymnasium in Peking op woensdag veronachtzaamde hij zijn eigen waarschuwing in Subterranean Homesick Blues: “Better stay away from those that carry around a fire hose.” Hij liet de regering beslissen over zijn songlijst.’
Prima verhaal, kat in ’t bakkie, China in zijn autoritaire hemd, behalve dan dat het volgens Dylan gewoon onzin is. Deze week schreef hij zelf dat het ministerie van Cultuur hem nooit iets probeerde te verbieden. 'De Chinese regering vroeg om de namen van de liedjes die ik zou doen en omdat daar geen logisch antwoord op te geven is stuurden we ze een lijst van wat we in de afgelopen drie maanden deden. Niemand vertelde me dat er ook maar enig liedje, vers of zin gecensureerd moest worden en we deden vervolgens alles wat we wilden doen.’
Dat klinkt veel China-experts zeker niet als flauwekul in de oren. 'Toen Dylan het ministerie die lange lijst met liedjes stuurde snapten ze natuurlijk niets van de teksten en culturele impact’, zegt analist David Hshieh. 'Daarom logen ze op de toestemmingsakte dat er wel degelijk sprake was van een censuurlijst en daarmee waren ze ervan af. In geval van problemen konden ze simpelweg Dylan de schuld geven.’