Popmuziek

Boeddha met een zonnebril

Popmuziek: Live, Songs from Black Mountain

_In zekere zin was het een hilarisch beeld, die opkomst van de Amerikaanse band Live enkele weken geleden in Paradiso. Van de vier mensen op het podium droegen er twee een zonnebril, en ze keken er zo stoer en nonchalant mogelijk bij. En daar kwam de vijfde op, met een nog grotere zonnebril op. Ed Kowalczyck, over wie al jaren geleden werd opgemerkt dat hij op het podium niet voor publiek, maar voor een spiegel lijkt te staan, zo overbewust is hij zich van iedere beweging. Hij was altijd een tengere man, maar de laatste jaren heeft hij in de sportschool doorgebracht, en zijn twee uur op het Paradiso-podium leken vooral een poging zichzelf ervan te overtuigen dat dit niet voor niets was. Al tijdens het eerste nummer trok hij zijn mouwloze shirtje omhoog, een gebaar waar vele artiesten met verve mee wegkomen (D’Angelo heeft zelfs een clip gebaseerd op zijn bovenlijf), maar die hoeven dan ook geen optreden lang de spieren van hun armen aan te spannen om fysieke indruk te maken, wat in Paradiso vooral het beeld opleverde van een man die met hardnekkige hernia leek te kampen.

Wat het hilarisch maakte, waren niet zozeer die maniertjes en de wijze waarop ze doel misten – lullig is het woord, voor de vele momenten waarop gitarist Chad Taylor de te ruime en dus naar beneden glijdende zonnebril op zijn neus zo achteloos mogelijk terug naar boven drukte – maar hun combinatie met de teksten van Live, evenals de muziek geschreven door Kowalczyck. De ambities van die teksten laten zich samenvatten tot de term «spiritualiteit». Live’s repertoire – in Nederland nog goed voor uitverkochte sporthallen, in de rest van de wereld al heel lang niet meer – bleek, zo teruggebracht tot de overzichtelijke dwarsdoorsnede van een hitoverzicht, vooral neer te komen op een herhaling van steeds een andere combinatie van de volgende woorden: «love», «water» (al dan niet in een «sea» of «river»), «grace», «sun» en «shine».

Grote woorden, daar grossiert Live in. Woorden die al snel hol klinken, vooral wanneer ze worden gezongen door een poseur met een zonnebril. «Think of gentle Jesus/ Think of the Budha underneath his tree/ They taught the world about love and how all can be», zong Kowalczyck, en rolde met zijn spieren.

Ontluisterend, daar deze band ooit gold als een kandidaat voor het erepodium van de alternatieve rock, ergens tussen de Red Hot Chili Peppers en Pearl Jam. «The future is now/ The past is gone forever/ We can come together/ The light is our way», kweelt Kowalczyck op het nieuwe album, en juist omdat het zo onbeholpen is geformuleerd en zo nadrukkelijk veel moet betekenen, betekent het helemaal niets meer.

Misschien is dat wel de grootste tragiek van Live: hoe explicieter de band hoop en liefde predikt, des te meer cynisme ze oproept.

Live speelt op 29 juni in de Heineken Music Hall (uitverkocht) en is op 1 juli de hoofdact van het Ahoy’ Open Air festival in Rotterdam

Live

Songs from Black Mountain

Sony bmg_