Bolsonaro wil vooral gróte families

Rio de Janeiro – Soms wil iemand geen genen doorgeven. Ook niet gecorrigeerd door opvoeding. Neem de mensen die geboren werden in het land van de geslagen kinderen. Of degenen die opgroeiden in de terreurstaat van de kinderverkrachting. ‘Juist daarom ga jij het beter doen’, roepen vrienden uit zonniger landen dan vaak. Alsof het een knop is die je omschakelt. Geweld/geen geweld. Vernedering/liefde. Onveiligheid/veiligheid. Maar soms is het inderdaad ook iets moois dat je aan de mensheid kunt doorgeven.

Neem mijn indiaanse vriendin Sandra in Mexico. Ook zij kwam uit het universum van de geslagen kinderen. Op haar dertiende werd ze door haar vader uitgehuwelijkt in ruil voor een krat bier. Er kwam een kind. En later nog een. Maar Sandra had geen keuze. Zoals overal in Latijns-Amerika was ook in Mexico abortus verboden. De eerste dochter groeide op tot een wijze, bezadigde puber. Maar de tweede was een draak. Jengelen, stampvoeten, krijsen. Altijd om aandacht vragen, nooit genoeg. Op de vlucht voor haar man woonde Sandra bij mij. Zo kon ik zien dat het niet haar dochtertje Wendy was, maar Sandra zelf die haar zo maakte. Voor haar voelde het stellen van grenzen keer op keer als geweld. Rationeel wist ze het. Maar de tranen liepen over haar wangen. Nee zeggen kón ze niet.

In dat huis werden Sandra, haar dochters en ik een soort alternatieve familie. Vele malen meer dan de meppende heikneuter die Wendy verwekte. Daarom ben ik zo trots als een pauw dat zij van draakje uitgroeide tot een kleurrijke voorvechtster van de lhbt-beweging in Mexico.

‘Zie je wel’, zouden de voorplantingsvrienden zeggen. ‘Het komt altijd nog goed.’ Maar daar gaat het niet om. Het gaat om de keuze. In Latijns-Amerika kunnen vrouwen alleen in Uruguay en Frans-Guyana legaal abortus krijgen. Voor meer dan 325 miljoen vrouwen zijn er alleen gevaarlijke drankjes en de breinaalden. Daarom is mijn vriendin Suely nu alweer aan haar zesde kind toe.

‘God, vaderland en familie’ is het motto van de rechtse president Jair Bolsonaro hier in Brazilië. In principe kan niemand daarop tegen zijn. Maar wel als het, met ‘christelijke familiewaarden’, betekent: terug naar de Middeleeuwen. Ik speel nu zo’n beetje opvangmoeder voor Suely’s nieuwe baby. Hartstikke leuk. Maar god, wat wens ik Bolsonaro met zijn familie en vaderland naar de hel.