Bondsaandelen

In de CAO-onderhandelingen bij de banken eisen de bonden dat de werkgevers hun personeel aandelen gaan geven ter waarde van een maandsalaris. De eis staat los van de looneis, zo verklaren vakbondsbestuurders; het gaat om zeggenschap en binding aan het bedrijf.

Vroeger was binding aan het bedrijf geen probleem. Mensen kozen voor een vak en voor een werkgever bij wie zij als het even kon hun pensioen haalden. Tegenwoordig is dat uit den boze. Niets wordt nagelaten om de werknemers ervan te doordringen dat een baan niet langer zekerheid voor het leven biedt. Binding? Ga weg, werkgevers willen geen binding, ze willen flexibiliteit.
Dan zeggenschap. Alle werknemersaandelen bij elkaar beslaan nog niet één procent van het totale aandelenbezit. Dat bezit is dan ook nog verdeeld over alle werknemers. Effectieve werknemerszeggenschap op basis van aandelenbezit is dus kletskoek.
De vakbondsonderhandelaars bij de banken hebben dan ook iets anders voor ogen. Dat is snel gezegd. Dankzij de loonmatiging hebben de bonden in sectoren waar veel geld wordt verdiend, zoals de banken en de IT-sector, geen kans gezien de leden daarvan evenredig te laten meeprofiteren. Aansprekende resultaten zijn bovendien nodig om de traditioneel zwakke positie van de bonden in deze sectoren te versterken. Als dat niet via hogere looneisen kan, dan maar via winstdelingen en bijvoorbeeld aandelenplannen. Binding aan het bedrijf? Binding aan de bond zul je bedoelen.