NEDERPOP

Boos en vitaal

Van Dik Hout en Anouk

Wie nog niet wist dat Anouk is bedrogen door haar man en die inmiddels de deur uit heeft gezet, hoeft haar cd maar te beluisteren. Nee, sterker nog: die kan zich zelfs beperken tot de titels van haar nieuwe nummers. What Have You Done. I’m A Cliche. Down & Dirty. Little Did I Know. Better Off Alone.
Anouk is nooit de zangeres van de bezongen omwegen geweest, haar albums lieten zich altijd beluisteren als de onomwonden tussenstanden van haar bestaan.
Grimmig, zo klinkt ze nu soms: ‘Cheater/ Thinking you could get away/ But you know who you’re dealing with.’ De popmuziek is vergeven van de echtscheidingsalbums en -nummers, maar de kwinkslag van Ben Folds Five’s klassieker Song for the Dumped ('I want my money back/ And don’t forget to give me back my black T-shirt) permitteert Anouk zich nergens. Daarvoor is het kennelijk nog te vers. 'This was love/ My love.’
Ze verpakt de boosheid niet in boosheid: de muzikale nadruk van het kordate (elf nummers in veertig minuten) To Get Her Together ligt op funk, veel minder op rock. Fluisteren kan Anouk prachtig, maar doet ze hier nauwelijks: vocaal kiest ze voor volume.
Uitzondering is What Have You Done, een door cello voortgedreven nummer dat het refrein inglijdt als een warm bad. Dat refrein doet bekend aan. En dat blijkt te kloppen: Anouk heeft een vergeten Nederpophit afgestoft, het nummer Onderweg van de al lang vergeten band Abel. Het was een wat zijig nummer vol huilende straten en vluchtende wolken, met als refrein de tamelijk omslachtige zin 'Het is al lang verleden tijd/ Dat je mijn verjaardag niet vergat.’ Dat heeft Anouk helemaal veranderd, ook in dit nummer heeft de man een 'pretty evil face’ en hangt hij van fouten aan elkaar (dat zou een interessant nummer zijn: Anouk die zich hardop afvraagt waarom ze daar kennelijk op valt), maar de zanglijn van met name het refrein heeft ze laten staan. Het pleit voor haar muzikale radar dat ze die uit het nummer heeft weten te filteren. Of, beter gezegd: wat een mooi nummer was dat Onderweg achteraf in dat opzicht eigenlijk.
Op het nieuwe album van die andere grote Nederlandse act die al meegaat sinds het midden van de jaren negentig, Van Dik Hout, gebeurt het tegenovergestelde: daar grijpt een artiest terug op een nummer waarvan niet alleen het origineel (van Bob Dylan) nog geen stof heeft gevangen, maar ook tenminste een cover (die van Adele) zo geslaagd en alom bekend is dat er zelfs met het beste resultaat geen eer aan te behalen zou zijn. Dat gebeurt dan ook niet met Tot Jij Mijn Liefde Voelt / (To) Make You Feel My Love. Maar Van Dik Hout heeft geen covers nodig, zeker niet op een vitaal album als Leef! Ook op Leef! draait het vaak om afscheid: van geliefden, van het leven, van Nederland. Martin Buitenhuis blijkt opnieuw een wat onderschatte tekstschrijver, die geregeld mooi weet te omschrijven hoe hij zich vastklampt aan alles dat hem lief is: 'Met de macht van de verbeelding/ Aan mijn zij.’

Anouk, To Get Her Together (EMI); Van Dik Hout, Leef! (Sony Music)