Ger Groot

Boot

Even wennen zal het wel zijn, wanneer over enkele maanden voor de Nederlandse kust de opiumboot actief zal worden die gebruikers van heroïne en andere opiumderivaten een thuishaven moet bieden. Niet om af te kicken: de initiatiefnemers van de opiumboot zien zichzelf niet als wereldverbeteraars of zedenprekers. Ze willen alleen diegenen die bewust kiezen voor de opiumlevensstijl de mogelijkheid geven deze in alle rust en veiligheid te beleven.

En daarin lijken de initiatiefnemers toch wél verrassend veel op wereldverbeteraars. Hun staat niets minder voor ogen dan de absolute vrijheid van het individu, dat van zijn leven mag maken wat het wil. Die vrijheid wordt door nationale wetten, om te beginnen de Nederlandse, op een onaanvaardbare manier ingeperkt. Alle argumenten die daarvoor worden aangevoerd, vallen volgens hen in het niet bij het allerhoogste politieke gebod dat de vrijheid van ieder mens vooropstelt.

Daarom is de opiumboot bewust bedoeld als een aantasting van de nationale soevereiniteit, die zich in de ogen van de initiatiefnemers schuldig maakt aan ongeoorloofde inmenging in de persoonlijke sfeer. Vanaf de rand, in de vrije wateren waar alleen het internationale recht nog geldt, willen zij de Nederlandse wetten trachten te ondermijnen, opdat ook dit land vrijheid zal kennen. Tradities en praktische bezwaren kunnen nooit een doorslaggevend bezwaar vormen tegen het eerste en grootste van alle mensenrechten.

Vanuit die achtergrond is de stichting Opium op de Golven opgericht. Ze wordt gedragen door een alliantie van gebruikersorganisaties en libertaire idealisten, die elkaar vonden in hun verzet tegen een betuttelende overheid. Vooral voor die laatste is de opiumboot als symbool van belang. Hij vormt een zichtbare aanklacht tegen de hypocrisie van een bestel dat zich beroept op de vrijheid maar deze tegelijk in verregaande mate verloochent. Ideologisch en praktisch verzetten zij zich zo tegen een bestel dat uit angst, conservatisme en onderdrukkingszucht de vrijheid van het menselijk genot intoomt.

Ooit was het zelfbewuste liberale Westen daarin minder preuts, zo benadrukken de initiatiefnemers. In de negentiende eeuw schrokken de Engelsen er niet voor terug herhaalde malen oorlog te voeren ter verdediging van de vrijheid van het opiumgebruik én de handel daarin. ‘Opiumoorlogen’ werden toen gevoerd tegen een Chinese regering die uit naam van sociale orde de verhandeling ervan wilde verbieden. Zij moest het afleggen tegen de vrijheidslievendheid van de Engelse wereldmacht.

Wat het Westen toen op voorbeeldige wijze aan China oplegde, is niet gelukt nu het gaat om hun eigen territorium, zo zeggen de initiatiefnemers met nadruk. Wanneer de vrijheid te dicht bij huis komt, blijkt het hemd altijd nader dan de rok. De libertaire grondbeginselen werden verkwanseld ter handhaving van een oud, vermolmd en corrupt bestel.

Het is dan ook het oogmerk van de stichting Opium op de Golven het radicale vrijheidsideaal van de moderne tijd overal ter wereld te verbreiden. Nederland werd als eerste werkterrein uitgekozen, omdat juist dit land zijn tolerante reputatie in werkelijkheid zo pijnlijk loochent. De initiatiefnemers wijzen erop dat zelfs ‘zacht-verdovende’ middelen – anders dan gewoonlijk wordt gedacht – in dit land nog officieel verboden zijn en hoogstens worden ‘gedoogd’. Wat de hardere varianten betreft, staat het er met het beleid nog veel bedroevender voor.

Het idee voor hun initiatief, zo laat de stichting weten, was ontleend aan een oude gewoonte. Sinds jaar en dag ontduiken Scandinavische veerboten buiten de territoriale wateren de draconische alcoholwetgeving die het leven in het hoge noorden eens zo somber maakte. Weekend na weekend zoeken Scandinaviërs de hoge zee om zo snel mogelijk in laveloosheid te verzinken.

Van die maas in de wet, officieel geëxploiteerd door ondernemingen binnen het systeem, maakt de opiumboot gebruik door te opereren buiten het systeem – en dat laatste daarmee in één moeite door open te breken. Het misprijzen van de Nederlandse overheid is de stichting niet onwelkom. Hoe meer ophef, des te sneller de ineenstorting van het bestel.

‘Missioneringsarbeid’ wil zij haar initiatief met enige aarzeling wel noemen. Voor het universele gelijk van de vrijheid zal het obscurantisme van wet en gewoonten vroeg of laat moeten wijken, en plaatselijke gevoeligheden vormen het beste breekijzer. Er valt tenslotte nog een wereld te winnen, buiten Nederland én buiten het strikte regime van de genotmiddelen. Seksualiteit, speeldrift en sportieve gewelddadigheid dringen zich onmiddellijk op als kandidaten voor een libertaire bevrijding. De internationale wateren gaan een grote toekomst tegemoet.