Gedicht voor de Landelijke Poëziedag

Boris Echo polst zijn slag

Ter gelegenheid van de Landelijke Poëziedag schreef Joost Zwagerman voor De Groene een gedicht waarin hij het heden de maat neemt.

Hier op het kruispunt in de slaapstad die Boris Echo dankzij doe-vakanties zenith noemen mag hier in de fijne open keuken van zijn woonwijk waar het verkeerslicht boven stoïcijnse fietsers stil verspringt tot entering van steeds dezelfde dag hier is het dankzij huiselijke types zoals Boris ondanks eeuwig heden altijd hoopvol straks en later nog. Boris! Boris Echo, man van hoeksteen zegels sparen man die moedert over flexwerk, nieuwe man voor wie de toekomst als een schotwond open ligt.
Bij drie keer bellen gaat bij hem de leefomgeving op een kier: heeft u iets over voor bestrijding van computervirus, kanker aan de log in-klier? Boris dekt zijn oude stempel in de hoop dat ergens in het huiselijk verkeer de prinses van Digitalia vanuit de nieuwtijd alle achterstand wegkust. Boris is oud nieuws maar wil graag bij de tijd & pinken, desnoods hele hand. Hij is van goede wil. Is een sieraad voor de buurt, zoals hij als vrijwilliger de straat verlost van het zwerfvuil van ouwelijke metaforen.
Schuift zijn woonerf in de eeuwig preutse klokgevel, huis & haard beschermend tegen de dijen van hiernaast die gespreid en wel het schrille kirren uit een kampong in de verkoop gooien, huize Mandy thaise vierkwartsmaat 2x hoogtepunt according to De Telegraaf. Bij ons? Bij ons. Bij ons hier in de straat. Niemand is er ooit geweest nee nee maar intussen kent zelfs Boris Echo met zijn huwelijkstrouw het exotisch klappen van de betaalde global whip. Zelfs de schoonste Boris Echo’s maken graag de handen vuil in de recreatie-industrie van parenclub en partnerruil. Ja, da’s echt iets voor de progressieve Boris Echo, kind van onvoltooid verleden tijd, kind van beatmis, rollenspel en de hostie als het plectrum van de softgitaar. Toch is het Boris Echo die weer mekkert, alles gaat vooruit en waarom hier dan niet? Neem de buitenbuurman man van staal maar zonder huis: doordeweek stamelt hij de evangeliën en in het weekend is hij Jezus zelf, yessir!
Daar was ooit opvang voor, een psychiatrisch vegeteren nu slaat de Heiland voor het huis van Boris Echo aan een blijmoedig colporteren: collectebus de kinderhand de slaapstad suddert ondanks verkoop van genadekrant. Groot nieuws voor U! Hoe slaapt Bill Gates, wie kent een held, waar is de afslag en wat is geld nog in dit land? Het zijn de maanden na 2000, en dit nieuwe fin de siècle zal een eeuwlang duren, nieuwe mores van de global village onder duizelend auspiciën van euro, nasdaq, aex alle afko’s uitgevlooid en vrij van gaap geschiedenis: hoop en glorie voor het duizendjarig rijk in digitalis. Neem de kinderen van Boris: spreiden op het kruispunt lekker vette websites uit, leuke vraagjes voor een kwis welke totumtoffe cliniclown zei er ooit Sieg Heil was dat niet captain Haddock duizend bommen Hiroshima en van wie was toch die granaat onder de blauwe BMW van de vroegere verzetsheld uit de postmoderne kunst? Boris Echo heeft vier zonen maar die zijn nu met z’n veertigen waarvan toegegeven zesendertig in de vrieskist opgeslagen blokjes afgepaste DNA naast yoghurtijs en minifriet. Tijd van supra-generatie, Boris Echo kloont bij beide pinken terwijl hijzelf veroordeeld is tot slappe grapjes op de vrijmibo. Mooie handen heeft ’ie wel en een huid zo gaaf als nostalgie. Nee, dit is niet de tijd van Boris Echo, deze jaren van winstgevend zwelgen in een cleane techno-afasie. Er gelden gladde virtuele wetten die aan Boris en de Echo’s van zijn generatie volkomen zijn voorbijgegaan. Boris Echo gaat amechtig mee, dat wel. Steekt een chipkaart in de kransslagader, iedereen het recht op legioen: vierde huis! achtste hypotheek! tien orgasmes op een dag! Het recht op onvervreemdbaar meervoud, corporate identity. Boris steekt zijn hand in eigen toekomst Boris koopt een visie. Niet meer zoveel praten nu. Wordt toch niemand beter van. Lekker thuis de morgenstad. Boris gaat nu liggen in het platgescreende gras. Hij downloadt optimisme en zeurt niet over zieltekort de nieuwe tijd is schitterend, een mondvol toetsenbord.