Hoofdcommentaar

Botox en bimboborsten

reageer>>

De Nederlandse Vereniging voor Seksuologie (NVVS) stelde vorige week voor om de minimum leeftijd voor een cosmetische behandeling te verhogen naar achttien jaar, even hoog als de grens voor alcoholverkoop. De Rutgers Nisso Groep, kenniscentrum voor seksualiteit, riep in dezelfde week op om seksuele voorlichting te geven in de onderbouw van de basisschool, aan kinderen van zes, zeven jaar oud. Beide instanties constateren serieuze seksuele en relationele problemen onder jongeren: ‘Seks is voor jongeren bijna verworden tot iets instrumenteels, iets waar passie, lust en intimiteit geen rol spelen. Twintigers melden zich steeds vaker met burn-outklachten. Ze hebben alles al gezien en gedaan en zijn uitgekeken op seks.’

Het sluimerende ongenoegen over de seksualisering van de samenleving is in de afgelopen maanden volop losgebarsten. Ook in de media dringt bezorgdheid door over de negatieve werking van de pornonorm op opgroeiende pubers (j/m) en vrouwen. Hoe krijg je die hedonistische, vrouwonvriendelijke geest weer terug in de fles? Dit is een goede maar lastige vraag – want ze getuigt van flink cultuurpessimisme.

Leven wij inderdaad in een wereld zoals de Franse schrijver Michel Houellebecq die al jaren beschrijft? Is seks een dogma en is de mens op de vleesmarkt dolend op zoek naar liefde? Als volgens het cliché iedere revolutie haar kinderen opeet, dan is de seksuele revolutie van de jaren zeventig daar nu hard mee bezig. De minister van Volksgezondheid Ab Klink ziet in ieder geval niets in een leeftijdsverbod, want volgens hem wordt daar weinig mee voorkomen. De gepushte schoonheidsidealen, daar maakt hij zich wél grote zorgen over, net als de meeste plastisch chirurgen. Hoe moet dat worden aangepakt?

Aan initiatieven geen gebrek. Documentairemaakster Sunny Bergman entameerde een half jaar geleden met haar film Beperkt houdbaar (deze week herhaald op tv) een ‘luidruchtige tegenbeweging van de “0900-lekker-geil-en-pak-me-in-mijn-strakke-kontje-trend”’. In haar manifest Seks moet weer haute couture worden, ondertekend door zevenduizend politici en andere mediabekenden, wordt formeel afgerekend met het idee ‘dat seksuele vrijheid gelijk staat aan totale grenzeloosheid en platheid’. Is die oproep niet net zo hulpeloos als het initiatief ‘Stop de uitverkoop van de beschaving’?

Bergmans initiatief is een welkom feministisch geluid. Anders dan de strijd om ‘baas in eigen buik’ gaat het nu om ‘baas over eigen lichaam’. Het draait om hetzelfde principe: bewustwording. In haar documentaire legt Bergman bloot dat het pin-upbeeld van vrouwen in de glossy damesbladen een onzeker makend effect heeft op vrouwen. Jonge meisjes worden aangezet tot operaties om zich cosmetisch te laten pimpen. Ook rijpere vrouwen proberen koortsachtig te blijven voldoen aan het forever young-ideaal.

Maar anders dan toen is er nu niet een wereld te winnen – zoals in de jaren zeventig geconcretiseerd in de abortuswet – maar moet er een cultuur worden afgeschaft. Met maatregelen en verboden? Zijn die productief? En wie bepaalt dat nu eigenlijk voor wie?

Mediaster Linda de Mol verklaarde bijvoorbeeld dat ze een botoxmasker heeft omdat het haar ’s ochtends tijd scheelt. Ze hoeft haar gezicht niet meer vol te plamuren met een strakke pancake. Dat de injectienaald de karakteristieke mimiek van iemand wegneemt waardoor vrouwen juist niet onbeperkt houdbaar worden, maakt De Mol ‘niks uit’. In haar ego-blad Linda worden foto’s van vrouwen grondig gephotoshopt.

Maar bij De Mol is een interessante ommekeer gaande. Ze gaf onlangs toe dat ze niet meer wil botoxen, want het zet uiteindelijk geen zoden aan de dijk. Als de stijlicoon dat werkelijk meent, dan hebben haar woorden misschien wel meer effect dan die van de Bergman-school.

De statistieken van de chirurgische beroepsgroep stroken niet met het alarmerende beeld over schoonheidsoperaties. Per jaar vinden er ongeveer dertigduizend esthetische ingrepen plaats en het aantal neemt heel licht toe. Naar schatting één (!) procent daarvan wordt uitgevoerd bij minderjarigen. Bijna altijd is dat op serieuze medische indicatie, waardoor meisjes na een ingreep werkelijk geholpen zijn.

In de vraag naar beperkingen op plastische chirurgie is de vertekenende werking merkbaar van de beeldvorming over de beeldvorming. Het beeld ontstaat dat ieder Nederlands meisje op haar zestiende verjaardag nieuwe borsten krijgt, jonge meisjes massaal pornosterren en paaldanseressen imiteren en zich kleden en gedragen als playboy bunny Paris Hilton met pijpmondjes en een vagina-job tussen de benen.

Wie om zich heen kijkt ziet echter meisjes met vet puilend over een te lage spijkerbroekrand en een gekleurde plaatjesbeugel in de mond (hoezo pijpen?) om allemaal hetzelfde kaarsrechte gebit te creëren. En standaard zo’n te grote tas van Zara over de schouder. Van zo’n uniform plaatje word je ministens zo treurig als van de walgelijke artikelen in tienerbladen als Flair over ‘kontneuken, dat is toch héél gewoon’. Beide zijn exponent van een consumerende, verwende samenleving. Politici en chirurgen pleiten terecht voor goede voorlichting. Maar om daarmee nou te beginnen in de onderbouw, zoals de Rutgers Nisso Groep wil, is overdreven vroeg. In die leeftijdsfase moeten kinderen spelen, in een zekere onschuld – ja, ook doktertje – voorzover dat mogelijk is met al die ostentatief geile abri’s om hen heen.

Als ze eenmaal puber zijn, is het wel belangrijk om ze te leren de zin en de onzin van elkaar te scheiden. En daar is-ie weer: de opvoeding.
…………………………………………………………………………………………………………

reacties:

In het betoog van Fogteloo wordt een tienerblaadje aangehaald, genaamd Flair. Flair is een van oorsprong Belgisch jongevrouwenblad tussen Viva en Libelle in. Ik vermoed dat ze Fancy bedoelde.

Thomas van der Steen
…………………………………………………………………………………………………………

Prima artikel,waar ik het helemaal mee eens ben.Het slaat echter niet alleen op het bewust schetsen van een negatief beeld van China, maar is een symptoom van de ziekte in de mediawereld; \‘disease to please\’. En degene die men wil \'pleasen\’ zijn de mediabedrijven. Negatieve oppervlakkige berichtgeving verkoopt helaas beter dan degelijke goed onderbouwde verslaggeving.

Naam: Henk Flier
…………………………………………………………………………………………………………
Een volkomen terecht pleidooi voor nuchterheid tegenover de schoonheidsidealen en de reclames voor plastische chirurgie. Alleen de reactie op het advies van de Rutgers Nisso groep, waarin goede voorlichting wordt bepleit, kunnen wij niet plaatsen. Hoezo pas gaan voorlichten in de puberteit? Een krampachtige bescherming van kinderen als onschuldige en onwetende wezens, die pas recht op informatie hebben bij hun eerste zaadlozing of menstruatie? Dat kán het toch niet zijn.

Kinderen voorbereiden op volwassenheid, daar hoort seksualiteit en erotiek volgens ons bij. Geleidelijk aan, en aansluitend op hun leefwereld en hun vragen en opmerkingen. Alleen op die manier kun je een open en kritische houding aankweken. Want ook kinderen kijken om zich heen in die ostentatief geile abri’s

Mathieu Heemelaar, Michiel Odijk & Niels Spierings (RozeLinks, GroenLinkse werkgroep seksuele diversiteit

…………………………………………………………………………………………………………

lees ook>>>Pornonorm en seksualiteit