Boycot sport 7!

De gloednieuwe voetbalkathedraal Amsterdam Arena mag gerust tot de architectonische metafoor voor de stand van zaken in het Nederland van de jaren negentig worden benoemd. Op het eerste gezicht oogt het uiterst geavanceerd, voorzien van de modernste snufjes op het gebied van luxe en comfort. Nadere bestudering leert echter dat de gebruikers op een ongenadige manier een financiele poot wordt uitgedraaid, terwijl het onderdeel waar het eigenlijk allemaal om draait - de grasmat - een zodanig zompig knollenveld blijkt dat zelfs de spelers van FC Overmaas C7 (de auteur spreekt uit eigen ervaring) er in betere tijden hooghartig de neus voor hadden opgehaald.

Al eerder dit jaar deed dezelfde paradox zich voor in de Rotterdamse Kuip, dat op gezag van de decadent geworden dakbedekkingsmagnaat Jorien van den Herik werd verbouwd tot Romeins lusthof ten bate van de Maasstedelijke skybox-penose. Ook daarbij werden kosten noch moeite gespaard, met uitzondering van het speelveld, dat erbij ligt als een moeras met hier en daar ronddrijvende graspollen, wellicht geschikt voor een wedstrijd Olympisch modderplankzeilen maar niet om het gewicht van een speler als Ronald Koeman te dragen. Bij regenachtig weer zal het Feyenoord-legioen straks alleen nog maar de blonde kuif van de Groningse gigant kunnen toejuichen. De liefdeloos opeengestapelde tweedehands- grasmatten van de nieuwe stadions verraden wat er mis is aan de hopeloos misbruikte voetbalsport: de ware passie is vervangen door botte pecuniaire zucht. Een steeds weelderiger verpakking moet het almaar kariger gehalte van het gebodene verhullen.
Hetzelfde mechanisme was in werking bij de feestelijke eerste uitzending van Sport/7, afgelopen zondag. De kijker zag een eindeloze stoet van tv-beroemdheden de revue passeren, de hele reservebank van Joop van den Endes sterrenstal was losgelaten in de Arena, van Theo van Gogh tot Leo Beenhakker, maar terwijl de technici als overspannen whizzkids op hun mengpaneel heen en weer zaten te schakelen, vergaten ze in de gauwigheid hun meest elementaire taak: die van het verslag van de wedstrijd. De cameramannen van Sport/7 hadden het zo druk met het spotten van de honderden celebrities, dat de daadwerkelijk sportieve actie het kind van de rekening werd. Het carnavaleske effectbejag van Sport/7 bleek nog niet eens in de schaduw te mogen staan van de droge, ambachtelijk hoogstaande precisie van de journalistieke en technische staf van de NOS.
Het schreeuwt allemaal om actie. Sport is inderdaad de ultieme godsdienst van de jaren negentig, en net als bij eerdere opperreligies is het beheer ervan in handen van de allerlaagst gevallen kaste van farizeeers, die als de donder de tempel moeten worden uitgejaagd wil er nog enige integriteit bewaard blijven.
Een dergelijk tegenoffensief kan alleen door het voetballiefhebbende publiek worden uitgevoerd. De eerste testcase hiervoor is Amsterdam, alwaar de kijker door een geniepig een-tweetje tussen Philips’ A2000 en het sportkanaal binnenkort wordt opgezadeld met een peperduur pretpakket van Chinese karate, softporno en het sportnet. Alleen met ijzeren zelfbeheersing kan de consument deze eerste slag winnen. Dat betekent: een massale boycot van de geboden waar, net zo lang vol te houden tot Jos Staatsen, Jan Timmer en Ruud Hendriks op de vlucht voor woedende investeerders hun heil in Zuid-Amerika zoeken, alwaar de voetbalsport al sinds jaar en dag in handen is van de lokale maffia. Hier kan Kees Jansma dan als de verloren messias worden teruggehaald in het herbouwde De Meer-stadion en een weer als vanouds winderige Kuip. Doneer de onzalige en vervloekte Arena dan maar aan de hockeybond, zodat Willem-Alexander er iedere dag naar hartelust kan rondhossen met zijn Gooise hockeymeisjes. Het klinkt wellicht wat conservatief, maar het voetbal moet back to the basics.