Brainwash

Ten Brink roept een jongen uit de zaal, zet die op de bank en vraagt of hij verliefd is. Ja. Op wie? Volgt naam. Hoe lang? Drie jaar. Ze wonen samen. Of hij haar wil omschrijven. ‘Gewoon een leuke spontane meid.’ Zelf lijkt de jongen me ook aardig en die twee mogen dus niet mopperen. Volgende patient, lijkt mij. Of er niet toch problemen zijn. Hij zou het niet weten. Echt niet? Echt niet. De jongen lijkt volstrekt oprecht, maar als dat niet zo is heeft hij het grootste gelijk van de wereld: waarom zouden ten overstaan van miljoenen eventuele sores op tafel moeten komen? Wie is Ten Brink dat hij van wildvreemde mensen openheid over de meest intieme zaken verlangt?

Het is de laatste vraag die deze in instant-empathie handelende gladjanus zich zal stellen. Of liever, hij veinst de vraag niet te begrijpen. In plaats van hem te beantwoorden verwijst hij, als alle mentale-milieuvervuilers, naar zijn clienten: die willen het immers zelf. In dit geval wil de ‘leuke, spontane meid’ haar vrijer overtuigen van haar liefde door die hem ten overstaan van het grootst denkbare publiek toe te zingen. Wat te paradoxaler is omdat het door de jongen niet opgehoeste probleem blijkt dat hij haar met regelmaat zijn liefde verklaart terwijl zij haar gevoelens veel moeilijker uit.
Trouwens, nog een probleem had de humane presentator uit de jongen gewrongen: 'Als ik nou zeg: knuffelen op de bank.’ Tja, de jongen wist het niet. Dus licht Ten Brink het Nederlandse volk persoonlijk in: zij gaat vaak schoonmaken als hij wil vrijen. Hij bekent. Maar vanaf nu moet alle ruis uit hun relatie verdwenen zijn, sommeert de koppelbaas: 'Ze houdt hartstikke veel van je en daarom is ze hier.’
Het zingen heb ik niet afgewacht. En ik vraag me af of ik zo langzamerhand de enige ben die dit stuitend vindt - alom verneem ik van respectabele lieden die met ontzag spreken over Ten Brinks vakmanschap, de gouden formule en de warme menselijkheid van het geheel.
Zoals die naar voren kwam uit de casus voorafgaand aan beschreven stel. Jongeman legt zelfbeschuldiging af zoals communisten die na maanden brainwash produceerden. Alles fout gedaan, stom geweest, tekort geschoten, haar veel verdriet gedaan - mea maxima culpa. Maar nu wilde hij alles voor altijd goed maken. Opvallend overigens de vage algemeenheid van de bekentenis.
Ten Brink naar de vrouw. Ze doet open en weet, zoals bijna elke Nederlander, hoe laat het is. Ik meen te zien dat ze dit verschrikkelijk vindt maar ook dat ze, opgevoed in de televisiecultuur, niet kan weigeren. Zijn peccavi wordt haar vertoond en de tranen stromen haar over de wangen. Niet van ontroering over zijn stap, maar vanwege de verschrikkingen die tot de breuk hebben geleid. Ze spaart hem door niet concreet te worden in de beschrijving van het haar (en vele anderen) aangedane. Zelfs Ten Brink dringt maar lichtjes op hereniging aan. Dan verschijnt ze in de studio. Ovatie. Ze krijgt een dubbeldikke enveloppe omdat het met drie kinderen geen vetpot is.
Ten Brink - in- en verkoop van sentimenten. Hoogste prijzen. Endemol in commerciele liefdadigheid. In ruil voor vernedering. Weerzinwekkend.