Briefje

Van de week kreeg ik een ontzettend onhebbelijk briefje over een van mijn stukjes, van een mij gelukkig onbekend iemand. Die klier had niet begrepen dat het grappig bedoeld was.

Dat hoeft ook niet, niet elke kolom bereikt de mensen die ik in gedachten had als doelgroep bij het schrijven. Maar dat je dan jezelf zo serieus neemt dat je er een verkeerd briefje over gaat schrijven, dat gaat wel erg ver.
Omdat ikzelf ook uit de hand gelopen ijdel ben, kan ik zoiets wel aan. Beter dan de berichtgeving dat de opiniepeilingen aangeven dat iemand met racistische neigingen de verkiezingen zal gaan winnen.
Of dat mensen die zich democraten noemen zeggen dat iemand die racistische tendensen vertoont aanvaardbaar is als premier. Nou ja, morgen wordt dat wel herroepen. Ja, nee, geen mening.
Het zijn hectische weken voor de verkiezingen, het is iedere keer hetzelfde, hoewel het voor mij iets gemakkelijker is, omdat ik mij iets minder gemakkelijk kan verplaatsen. Ik ben wat minder mobiel, maar omdat ik zo'n positiva ben, denk ik dat dit van voorbijgaande aard is.
Onzin dus, maar zo houd ik de moed erin. Dat moet ik toch zelf doen, ook al denken mensen zich met me te mogen bemoeien op een goedbedoelde maar bazige manier door me te willen vertellen wat goed voor me is.
Het is goedbedoeld, dat besef ik, maar jeetje, wat irritant.
AIR - Moon Safari. ‘French Band’ meldt de hoes. Frankrijk is even heel hip in de dansmuziek. Geeft niet, mooie muziek. Geheimzinnige, triphopachtige geluiden vermengen zich met simpele liedjes. Blikken synthesizertonen spelen symfonische rock uit de seventies. Dan weer lijkt Blondie in cyberspace herboren en zingt zij met metalen stem over haar 'Sexy boy’.