Britse feiten zijn conservatief

Londen - Een van de meest veelzeggende momenten uit de film The Iron Lady is wanneer Margaret Thatcher als minister van Onderwijs wordt uitgejouwd en beschimpt door de Labour-oppositie. Zo gaat de onderwijswoordvoerder van de socialistische oppositie niet in op haar beleid, maar maakt hij haar schrille stemgeluid belachelijk. Een gekrenkte Thatcher besloot haar stem middels cursussen te verlagen. Labour veranderde zichzelf ook. De partij is omgevormd van een seksistisch mannenbolwerk in een partij waarin vrouwelijke politici evenveel worden gewaardeerd als hun mannelijke collega’s. Er bestaat zelfs een goede kans dat Ed Miliband dit jaar nog wordt opgevolgd door Yvette Cooper, wier enige zwakke punt haar man is, de weinig populaire Ed Balls. Het is een kwestie van tijd eer de partijvoorzitter een moslima is, zoals nu al het geval is bij de Conservatieve Partij.
Er zit een grote mate van waarheid in de stelling dat Thatcher niet alleen haar partij en het land onherkenbaar heeft veranderd, maar vooral ook de Labour Partij. Na de verrassende verkiezingsnederlaag in 1992 van Neil Kinnock beseften de socialisten dat ze sociaal-democraten moesten worden. Onder Tony Blair veranderde de partij van de politieke arm van de vakbeweging in een moderne, kapitalistische partij. Zeker in economische zin zette Labour de lijn van Thatcher en haar opvolger John Major door. Men privatiseerde bijvoorbeeld even hard, maar noemde het ‘publiek-private samenwerking’. Dat klonk minder onaangenaam.
Echter, Blair wist het te verkopen als een soort progressief thatcherisme. Waar Thatchers neoliberalisme omarmd werd, bleef conservatisme een scheldwoord tijdens dertien jaar Labour. 'Wij conservatieven waren, per definitie, ongedierte: immoreel, arrogant en egoïstisch’, schreef een politiek commentator onlangs in The Daily Telegraph.
De laatste tijd lijkt Labour ook de rest van Thatchers denkbeelden te gaan waarderen. Miliband uitte weliswaar kritiek op Camerons 'Nee’ in Brussel, maar veroordeelde het niet. Op onderwijsgebied steunt Labour beetje bij beetje de conservatieve back to basics-koers en wat de verzorgingsstaat betreft ziet de schaduwminister van Sociale Zaken in dat hervormingen hard nodig zijn, bijvoorbeeld om de armoedeval tegen te gaan. Tevens is Labour afgestapt van haar ruimhartige immigratiepolitiek. Zou Thatcher toch nog gelijk krijgen met haar beroemde uitspraak dat 'de feiten des levens conservatief zijn’?