Britse ouders zijn bang voor hun kinderen

Londen - Parents in a panic over children’s Christmas wishes. Deze tragikomische kop stond onlangs in een Britse krant. Uit een onderzoek was gebleken dat de helft van de Britse ouders zich zorgen maakt over de gerede kans dat hun kinderen ontevreden zijn met hun kerstcadeautjes.

Televisiereclames als die van Littlewoods, waarin kinderen My Lovely Mother zingen als ze weer een Disney-kasteel of racebaan hebben gehad, dragen bij tot de kerststress. Helaas zitten verwenning en verwaarlozing aan dezelfde kant van de medaille.
Vijf jaar geleden schreven ongeveer tweehonderd geleerde Engelsen een open brief waarin ze hun zorgen uitten over de erosie van de kindertijd. Britse kinderen brengen te veel tijd door voor computer- of televisieschermen, spelen te weinig buiten en lijden aan emotionele verwaarlozing door hun ouders. Met enige regelmaat zijn er sindsdien internationale rapporten opgedoken over het welzijn van kinderen, waar het Verenigd Koninkrijk samen met de Verenigde Staten onderaan eindigen. Landen als Nederland, Spanje en Zweden vechten doorgaans om de eerste plaats.
In veruit de meeste Britse huishoudens werken beide ouders en maken ze lange dagen. Ter compensatie overspoelen ze hun kinderen met speelgoed. Het opvoeden gebeurt steeds vaker op school en leraren in het basisonderwijs klagen erover dat kinderen steeds minder voorbereid zijn. Door de fastfoodcultuur weten veel kinderen niet met bestek om te gaan en ook de taalkennis wordt steeds minder, temeer omdat oppassers uit Polen of de Filippijnen komen. Wel weet een Brits kind van tien jaar gemiddeld zo'n vierhonderd merknamen.
Tegenover dit gebrek aan opvoeding staat een grote bezorgdheid over de fysieke gesteldheid. Wie in een Brits park wandelt, zal zien dat de meeste kinderen een helmpje dragen als ze op een driewieler zitten. Schoolkinderen dragen een geel hesje over hun uniform en fabrikanten van child on board-stickers doen goede zaken.
De ‘liefde’ voor het eigen prinsje of prinsesje gaat vaak gepaard met een afkeer van andermans kinderen. Ouders zullen elkaar niet snel helpen. Als Italiaanse of Spaanse ouders zien dat een kind moeilijk doet bij een bushalte of in de winkel, schieten ze de moeder te hulp. In Engeland schudden ze tut-tut-tut het hoofd. Volwassenen in de Britse dog-eat-dog-maatschappij keren hun rug toe naar kinderen, wat ook zorgt voor veel woede bij diezelfde kinderen. Mede daarom is voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid de kans groter dat ouders banger voor hun kinderen zijn dan andersom.