Britse suffragette krijgt voorlopig geen gevelsteen

Londen – Voor mijn zoontje kwam de Tweede Wereldoorlog eerder dit schooljaar even dichtbij. Op het plein van de Invicta School, een basisschool in Zuidoost-Londen, onthulde de hoofdonderwijzeres een gedenkplaat voor twaalf brandweermannen die bij een Luftwaffe-bombardement op 7 november 1940 waren gedood. Van de school bleef slechts een muur over. Twee maanden eerder, zo hoorden de kinderen, was er ook al een bom door het dak gevallen, die niet explodeerde. De brandweerlieden Arthur Grant en Robert van de Hoek droegen het vijftig kilo wegende explosief naar het schoolplein, om het daar met zandzakken te bedekken. Grant stierf bij die tweede aanval.

In het boekje Red Alert: South-East London 1939-1945, dat ik in een antiquariaat had opgedoken, geeft de plaatselijke historicus Lewis Blake precies aan waar welke bom, parachutemijn of raket is geland in dit zwaar getroffen deel van de Britse hoofdstad. Op 19 februari 1945 bleek er een V2 te zijn gevallen in de straat waar we nu wonen, in Vanbrugh Park. Van meerdere herenhuizen, captains houses genoemd, bleven puinhopen over, waaronder Roxburgh House. Dit huis was van historisch belang omdat daar in 1872 Emily Davison was geboren, die begin vorige eeuw zou uitgroeien tot een van de bekendste – en de meest militante – strijders voor vrouwenstemrecht.

Samen met andere ‘suffragettes’ kwam ze regelmatig bijeen op de hoogvlakte van Blackheath en in de dorpshallen. Daar bedachten ze acties, zoals het overhandigen van een petitie aan toenmalig premier David Lloyd George, wat tot haar eerste arrestatie leidde. Later zou Davison, bewonderaar van de martelaar Jeanne d’Arc, een bom plaatsen bij zijn woning, in hongerstaking gaan en uiteindelijk verrichtte ze de daad die haar beroemd zou maken: op 4 juni 1913 sprong ze voor het renpaard van koning George tijdens de Derby. Ze overleed aan haar verwondingen. Op het racecircuit van Epsom Downs staat tegenwoordig een gedenkplaat.

De Liberaal-democraten willen nu ook een blauwe gevelsteen op de plek waar Davisons geboortehuis stond. Raadslid Caroline Pidgeon poseerde er al eens met een namaak-gedenkplaat. Londen is bezaaid met blue plaques, zodat het een formaliteit leek te worden. English Heritage liet evenwel weten alleen gedenkstenen te plaatsen op originele woningen. Bekende mensen die hun huis tijdens de oorlog verloren hebben pech. De Davison-bewonderaars willen toch een gedenksteen plaatsen. Volgend jaar is het immers honderd jaar geleden dat Britse vrouwen (boven de dertig) stemrecht kregen.