Nog 13 Dagen

Britse verkiezingen 2

LONDEN

– Alleen dat haar, hè. «It’s all over the place!» lacht de verkoopster van de liefdadigheidswinkel in Henley-on-Thames. Voor het overige heeft ze geen klachten over Boris Johnson, haar vertegenwoordiger in het parlement. «Ik heb gehoord dat hij zich echt enthousiast inzet voor inwoners wanneer ze problemen hebben», voegt haar collega, wier nek behangen is met een fraaie parelketting, toe. Nu kent het plaatsje in Zuid-Ox ford shire geen chronische problemen, of het moet de huizenprijs zijn, die in 2002 met duizend pond per dag steeg en zich gestabiliseerd heeft rond een half miljoen Britse ponden, waarmee het de op drie na duurste gemeente van het land is.
Henley is het domein van mensen die lachen, roeien en lekker eten. Van mensen die het graf van Dusty Springfield goed onderhouden en Olympisch roeikampioen Steve Redgrave eren met een plaquette in St. Mary’s Church. De schilder Francis Bacon was een graag geziene gast in het Imperial Hotel. Zware criminaliteit is hier beperkt gebleven tot de opname van Sins of the Fathers uit de In spector Morse-_serie.
Henley-on-Thames is dus True Blue, zoals een kiesdistrict heet waar zelfs na achttien jaar Thatcher en Major vol goede moed Conservatief wordt gestemd. Lange tijd stond de naam van Michael Heseltine op het stembiljet, de man met de leeuwenmanen die Tarzan als bijnaam kreeg omdat hij tijdens een Lagerhuisdebat ooit letterlijk de scepter zwaaide. Hij werd opgevolgd door de even flamboyante Boris Johnson, hoofd redacteur van opinieweekblad _The Spectator
en een Conservatief die, mede door zijn gevatte optreden bij Have I Got News For You ook kiezers onder de veertig aanspreekt. Veel tegenstand heeft Johnson niet. Er is een Ukip-kandidate voor wie de fun lovin’ politician niet eurosceptisch genoeg is (hoewel de Ukip na de affaire-Kilroy-Silk hem graag als lijsttrekker had gehad), een Liberaal-Democraat die de Olympische gedachte koestert en een Labour-kandidaat wiens missie naar eigen zeggen het hooghouden van de moraal is. Laatstgenoemde kandidaat krijgt in ieder geval geen stemmen van bowlend Henley. Dankzij stringente regels van de regering moet de Bowls-club haar kantine voorzien van dubbele beglazing, ook al wordt het gebouw slechts in juli en augustus gebruikt.
Dubbel glas of geen dubbel glas, Henley is niet het toneel van een bruisend politiek discours. Het dichtst bij een verkiezingsposter was de thriller Vote to Kill van voormalig Tory-minister Douglas Hurd in de etalage van antiquariaat Way’s. «Is Boris Johnson toevallig aan het canvassen?» vraag ik de woordvoerder van de lokale Conservatieve Partij. Ik blijk de kandidaat te kunnen bereiken in het naburige stadje Reading, waar hij een collega assisteert bij de campagne. Desgevraagd be looft Johnson me terug te bellen zodra hij weer in Londen is. Twee dagen later gaat de telefoon.
«Boris Johnson hier. Hoe gaat het?»
«Goed, en met u?»
«Prima, ik ben aan het joggen (puf, puf).»
«Ik hoor het! Kan ik u ondertussen wat vragen over Henley? Ik ben daar van het weekend geweest…»
«O! Hoe vond je het?»
«Mooi stadje, vriendelijke mensen. Leuke huizen ook. Maar ik vroeg me af wat daar de belangrijkste onderwerpen van debat zijn…»
«Huisvesting. De vice-premier, John Prescott ja, wil het zuidoosten van Engeland veranderen in wat lijkt op het westen van Nederland. Volbouwen dus met eindeloze rijen huizen en rotondes (geluid van sirenes, zo te horen politie). Niets ten nadele van Nederland, maar daar zijn wij als Conservatieven tegen. Het gaat ten koste van de lokale democratie, de leefkwaliteit en het milieu.»
«Uw partij en het milieu?»
«Milieu vind ik erg belangrijk. Ik wil bijvoorbeeld dat meer mensen gaan fietsen, zoals in Nederland (groet iemand, gelach op de achtergrond).»
«Wat is er nog meer mis?»
«Zoveel, het belasten van de pensioenen, van lage inkomens, maar het fundamentele probleem van deze regering is (hijg, steun, blaasgeluid) dat ze het hele land centraal wil besturen en mensen met allerlei dictaten het plezier in hun leven en werk, zoals the joy of teaching, ontnemen door allerlei regels. Ik wil de mensen hun vrijheid teruggeven…»