Brugwachters

‘Tussen wal en schip’ - een passender titel was niet denkbaar voor het artikel over de brugwachters in Amsterdam (De Groene van 25 maart). Helaas valt er feitelijk veel op aan te merken.

Routemanager Paul Eilkes is wel de laatste die het brugwachtersvak ‘een leeg vak’ zou noemen. Hij komt uit het vak en houdt er nog altijd van. Ook de uitspraak dat 'een basisbezetting van veertig man wel voldoende zou zijn’ is volkomen uit de lucht gegrepen. Naast talloze grote en kleine onzorgvuldigheden - zoals het incorrect vermelden van namen van mensen en van het personeelsblad - staat het artikel ook vol 'misverstanden’. De service zou volgens het artikel achteruit hollen omdat de doorvaarttijd afnam van negentig naar tachtig minuten. De cijfers kloppen, maar de afname van de doorvaarttijd betekent uiteraard juist een verhoging van de service. Blijkbaar paste die boodschap niet in Van Casterens verhaal.
De auteur heeft verder aan de dienstleiding een negatieve toon over Binnenwaterbeheer Amsterdam toegeschreven. Een toon die absoluut niet overeenstemt met de werkelijkheid. Dat betreur ik ten zeerste. Als medewerkers van Binnenwaterbeheer Amsterdam staan de geãnterviewden voor hun dienst. De zogenaamde citaten en verkeerde conclusies doen dan ook pijn. Het vak van brugwachter zal er in de toekomst misschien wat anders gaan uitzien, maar de dienstverlenende essentie ervan zal altijd overeind blijven. Een stad als Amsterdam kan niet zonder bruggen, en dus ook niet zonder brugwachters! Amsterdam, TAMAR FRANKFURTHER, voorlichter Binnenwaterbeheer