popmuziek: Daft Punk

C-3PO maakt een plaat

Heleen van Royen heeft een nieuw boek. En Daft Punk een nieuw album. Wat de twee met elkaar gemeen hebben, is de kans dat iemand het nieuws gemist kan hebben. Nihil.

Het mediaoffensief rond het nieuwe album van Daft Punk, daar zullen toekomstige marketeers op afstuderen. Het begon met slechts een foto op Facebook, gevolgd door enkele teasers van een paar seconden, en vele geruchten. Kwamen ze nou wel of niet optreden op het South By South West-festival? Niet. Er kwam een luistersessies in Hilversum, voor journalisten die een contract ter geheimhouding moesten tekenen.

En zo werd een nog te verschijnen album het gesprek van de dag op muziekblogs en in traditionele media. Zonder nog maar een cent aan betaalde publiciteit. Dat hoeft niemand anno 2013 platengigant Sony BMG nog uit te leggen, hoe dat moet. Niet dat het altijd zo zal werken. Het zal alleen effect hebben bij albums die zich lenen voor verwachtingen van mythische proporties. Jaren geleden bij het talloze malen uitgestelde album van Guns N’ Roses, bijvoorbeeld. Of in 2011 bij de eerste samenwerking tussen hiphopgrootheden Jay-Z en Kayne West.

Bij Daft Punk werkt het omdat het goed beschouwd bijna tien jaar geleden is dat er een volwaardig album van het Franse duo verscheen. En omdat er zoveel bijzondere gasten aan meededen. Pharell Williams (Neptunes, N*E*R*D) bijvoorbeeld, prominent te horen op de lekkere eerste single Get Lucky. En Nile Rodgers, van de disco/funklegende Chic uit de jaren zeventig.

Eindelijk is het er nu, dat Random Access Memories. En godskolere, wat valt het tegen.

Het begint lekker, met een nummer dat wordt gedragen door een heerlijk baslijntje en een fris, uitwaaierend geluid dat doet denken aan de zomerhitjes van de New Radicals en Starz in their Eyes, die briljante single van Just Jack van een aantal zomers geleden. Maar, en hier dient de eerste twijfel zich reeds aan, tegelijk ook een nummer dat wel een doordruk lijkt van Get Lucky. De deceptie slaat meteen daarna toe, bij nummer twee. Alweer die computerstemmen, dat vervreemdend anonieme geluid van door een vocoder vernachelde zangstem? En waarom duurt dat nummer meer dan vijf minuten, terwijl er he-le-maal niets gebeurt? Het wordt nog erger: het nummer erna gaat zelfs over de negen minuten. We horen een stem, die van discoproducer Giorgio Moroder, die uitlegt hoe hij dat vroeger deed, muziek maken. En daarna horen we muziek. Strontvervelende, monotone muziek. Wat is dit, ironie? Een parodie op postmodernisme? Een man die uitlegt hoe hij vroeger relevant was en nu laat horen waarom niet meer? Of is dit werkelijk het meest geanticipeerde popalbum van het jaar? In dat geval: dood aan de pop graag, en snel ook.

In de nummers erna buitelen de gasten over elkaar, in afwisseling met die inmiddels ondraaglijke computerstemmen. Alsof C-3PO een album heeft opgenomen. Curieus zeker, maar voor curiositeiten hebben we de kermis uitgevonden. Get Lucky blijkt met afstand het beste nummer van dit album. En Daft Punk anno 2013 een blender van allemaal leuke, lekkere en werkzaam gebleken deuntjes, ideetjes, melodietjes en lijntjes uit de pop, hier bijeen­geharkt op een album dat perfect past bij een duo zonder gezicht, en bij robots zonder ziel.


Daft Punk, Random Acces Memories, label: Sony BMG