Feilleton 20

Café Klok

Korte inhoud van het voorafgaande:

Grietje heeft aangekondigd dat ze een kind wil, desnoods van een onbekende donor. Bas verklaart zich mordicus tegen. Het hele café bemoeit zich ermee.

Grietje liet zich een tijdlang niet zien, maar dat verhinderde de anderen niet om een weddenschap aan te gaan wie ze als vader van het ongeboren kind zou vragen. De minimale inleg was een tientje. Ook willekeurige voorbijgangers werd om een bijdrage gevraagd. De winnaar mocht een avond vrij drinken. Marcella zou de pot bewaren.


‘Dat geld komt terecht in haar spaarpot voor een zwarte villa in Zwitserland’, fluisterde Andrea in Lina’s oor. Vervolgens werd ze in beslag genomen door Wendela Peper, die haar uit de doeken deed hoe ze van Een alpenroman van Vestdijk een Tristan en Isolde wilde maken. Wendela Peper bewerkte klassieke Nederlandse romans voor poppentheater voor kinderen.


‘Maar Een alpenroman is toch een lesbische roman?’ vroeg Andrea verbaasd.


‘Daarom leg ik het jou even voor’, zei Wendela Peper. ‘Ik wil dat helemaal ombuigen naar een klassiek onmogelijk liefdesverhaal waar de twee elkaar niet kunnen krijgen.’


‘Maar in Een alpenroman krijgen ze elkaar nu juist wel’, zei Andrea verstoord. ‘Eindelijk eens een lesbische liefde die goed afloopt.’


‘Dat bedoel ik nou’, zei Wendela Peper. ‘Dat is eigenlijk een onmogelijkheid en Vestdijk doet het wel, maar je moet de onmogelijkheid zien als een transformatie van de eeuwige onmogelijkheid van de liefde.’


‘Maar waarom moet je daar nu net twee vrouwen voor gebruiken?’ vroeg Andrea, die zich steeds meer opwond.


‘Daarom kom ik met het idee bij jou’, zei Wendela raadselachtig. ‘Het moet een klassiek karakter krijgen.’


‘Ga asjeblieft ergens anders zitten, Wendela’, zei Andrea, ‘hier kan ik niet tegen. Bij jou is iets nooit zoals het is.’


‘Ze is gek’, zei Lina troostend tegen haar vriendin. ‘Ze bedoelt het niet kwaad.’


‘Feit is dat mijn liefde nog tragischer is dan alle Tristan en Isoldes bij elkaar’, zei Andrea en ze voelde zich in de somberte wegglijden.


Tegenover haar aan de bar begon de kwaadaardige architect te grinniken. Hij was degene die er altijd als de kippen bij was als iemand iets ergs meemaakte. Je kon hem geen groter genoegen doen dan in de misère zitten. Hij leefde van het ongeluk van anderen. Als hijzelf ongelukkig was, sloeg hij er op los.


‘Vrouwen denken alleen maar in een romantisch kader’, grinnikte hij.


‘Moet jij zeggen, Fred Scherts’, antwoordde Andrea. ‘Jouw Celia vraagt elke barkeeper in de stad of jij misschien binnen bent, voordat ze het etablissement betreedt. Ze waarschuwen haar van tevoren.’


‘Dat is een verzonnen verhaal’, zei de kwaadaardige architect zwakjes en hij liet zijn bleekscheterige hoofd dieper in zijn glaasje zakken. ‘Jullie weten van niets, jullie zijn allemaal nitwits.’


‘…sprak de grootste nitwit’, zei Aknaton, die zojuist was binnengekomen en de laatste woorden van Fred Scherts had opgevangen, opgewekt. ‘Ik verdedig hier bij voorbaat elke aanwezige, met uitzondering van de beroepsgroep van mislukte architecten’, sprak hij plechtig. ‘Andrea, wat ben ik blij jóu te zien.’


Maar Andrea was niet zo blij om Aknaton te zien. Op hetzelfde moment dat Aknaton waardig door de deur kwam geschreden, stopte er een grote Volvo 240 Grand Luxe langs de stoeprand, pal in het zicht voor de grote caféruit. Voordat Andrea wist wat ze zag, wist ze al wat ze zag. Achter het stuur zat de Dikke van het stel Bumper&Bumper. Naast haar zat de kleine Myra, bleek weggedoken, alsof ze Café Klok wilde negeren. En toen kon Andrea haar ogen niet geloven. De Dikke toetste een nummer in op de autotelefoon en begon een gesprek te voeren, pal voor de etalageruit. Myra zat erbij of ze van schaamte door de grond wilde zinken. Even later was het gesprek beëindigd en zoefde de auto er weer vandoor.


‘Wel heb je nu ooit…’ begon Andrea, tot in haar teennagels verontwaardigd. De anderen wachtten haar uitbarsting af. Ze hadden het allemaal gezien. Lina boog zich naar haar toe: ‘Wind je niet op’, fluisterde ze in Andrea’s oor, ‘ik heb een plan.’