Café klok

Korte inhoud van het voorafgaande: Aknaton krijgt het verwijt dat hij de teksten voor Marts show niet klaar heeft. Hij trekt zich er niets van aan en begint ter plekke liedjes te fabriceren. Bas is kwaad geworden over een vernederend voorstel van Mart, en Lina is in volle vertedering voor de dichtende Aknaton. Dan meldt Waltje dat Andrea haar vinger heeft gebroken in een gevecht met haar rivale in de liefde.

(Laat in de avond kwam Charles de dokter binnenzwaaien. Als hij geen doktersdienst had, was hij straalbezopen.
Aknaton schoot hem onmiddellijk aan over het spalken, dat het thema van de avond was geworden.‘Hoezo spalken?’ vroeg Charles lijzig, met dat deftige in zijn stem dat aangaf dat het beroep van huisarts eigenlijk niets voorstelde, dat de hele wereld eigenlijk niets voorstelde, buiten zijn eigen adellijke familie dan.
'We spalken tegenwoordig niet meer. Het gaat zo wel over. Hij zal een beetje krom blijven staan, die vinger’, zei hij en richtte zijn aandacht op het vlekkeloos drinken uit het glaasje jonge jenever.'Maar ze is schrijfster!’ zei Waltje wanhopig.
'Met wie heeft ze dit keer gevochten?’ vroeg Charles, de kring rondkijkend. 'Zijn er nog meer slachtoffers?’
'Mijn hand’, zei Bas, 'mijn hand is slachtoffer. Heb jij wel eens porcini geroken?’ vroeg hij terwijl hij voor de tweede keer het deksel van zijn potje afschroefde en het liet rondgaan. Iedereen deinsde achteruit van afgrijzen.
'O, die lieten we bij ons thuis per kilo uit Italië komen’, zei Charles lijzig, 'in die hand van jou moet gewoon een snee worden gemaakt. Een kind kan de was doen.“In mij wordt niet gesneden!’ bulderde Bas.
Charles haalde zijn schouders op. 'Dan is het aanstellerij’, zei hij onverschillig en boog zich weer voorover naar zijn glaasje, 'een modeziekte.’
'Wat nou modeziekte?’ vroeg Bas verontwaardigd. 'Het kost me mijn bestaan als violist, ik ben aan de wilde honden overgeleverd. Ik moet me elke maand melden. Ik word er gek van. Ik wil naar het buitenland.’
Het had geen zin verder met Charles te argumenteren. Hij hing met zijn bedroefde snor boven zijn glaasje jenever en zijn blik gleed naar glazigheid. Jenever is je beste vriend. Hij had net een blauwtje gelopen bij een verdomd mooie Marokkaanse jongen. Het leven had geen zin en geen doel. Het beste was alles zo snel mogelijk te vergeten.
'Ik wil ook wel naar het buitenland’, zei Mart. 'Ja zeg, zo heeft iedereen zijn eigen deuntje. Wie hier wil er niet naar het buitenland?’'Ik niet’, zei Lina. 'Peter Hek wil met me naar Mallorca’, fluisterde ze plotseling, 'en ik heb er geen zin in. Wat moet ik met die jongen?’
'Naar Mallorca?’ riep Aknaton. 'Lieve, ga je naar Mallorca? Wat fantástisch voor je. Hoor je dat, Mart? Ze gaat naar Mallorca! Daar moeten we op drinken, Mart.’ Mart wenkte Marcella voor een rondje. Lina dook weg achter zijn rug en probeerde Aknaton tot bedaren te brengen.
'Ssst!’ siste ze, 'Peter Hek is hier.'Bas overdacht dat niemand die avond aandacht had voor zijn problemen, noch voor zijn heerlijke etenswaren. Hij borg alle zakjes weer op in een grote plastic tas. De zomer is te warm, dit jaar, dacht hij, en Grietje wil niet met me mee. Het beste is als ik iets heel anders ga doen. Het beste is als ik gewoon verdwijn naar Italië - en dan neem ik verfspullen mee en begin aan mijn grote droom, de schilderkunst. Alleen maar knoeien met verf. Nooit meer na te hoeven denken over een toonsoort, nooit meer mijn ziel blootleggen in muziek. Geen vrouwen meer om me heen. Ik heb even genoeg van vrouwen. Lina wil Aknaton en Waltje wil Aknaton. Waltje is ook een oud wijf. En Peter Hek wil Lina. En ik wil Grietje niet meer. Alles raakt op drift, deze zomer.
Hij wendde zich tot een nieuwkomer, die hij nog nooit eerder in Café Klok had gezien.
'Uit welk buitenland komt u om hier de rotzooi aan te zien?’ vroeg hij.'I’m sorry, I’m from Texas. My name is Henderson’, zei de vreemdeling.'O néé!’ zei Lina.