Cafe Klok

Charles geeft zijn briljante diagnoses over Andrea’s gebroken vinger en over Bas’ onwillige hand. Bas laat iedereen ruiken aan het potje ‘porcini’ dat hij heeft aangeschaft. Charles is niet te vermurwen en wil zijn zwartgalligheid verdrinken in de jenever. Er komt een vreemdeling binnen met een Texaanse hoed op. Hij stelt zich voor als mister Henderson.

‘Is het erg? Laat eens zien?’ vroeg Waltje. Andrea hield in een obsceen gebaar haar middelvinger omhoog. Ze keken allebei scheel bij het nauwkeurig schatten van de vinger.
'Hij staat scheef’, constateerde Waltje, 'we moeten iets verzinnen.’
'Maar wat?’ verzuchtte Andrea, 'dat wijf is zo sterk als een beer. Ze pakte zo mijn vinger en boog hem om.’
'Je moet nooit meer in haar buurt komen’, zei Waltje, 'we bedenken wel iets anders.’
Buiten haastten de laatste boodschappers zich Albert Heijn in. De diepe loopgraven lagen dicht, maar het asfalt moest er nog op. Mensen en honden liepen beladen met pakjes kris kras door elkaar heen op de straat, die geen straat was maar een zandvlakte. Het leek de derde wereld wel. Een paar zwartepieten sloegen de hoek van de Kerkstraat om. Ze sjouwden met kratten bier, geen pakje te bekennen.
'Waarom komen ze toch hier? Dit is míjn café’, zeurde Andrea.
'Weet je wat mijn moeder mij leerde?’ vroeg Waltje, 'kies voor de strijd altijd je “peers”.’
'Wat zijn piers?’ vroeg Andrea.
'Je gelijken’, zei Waltje, 'die tot dezelfde groep behoren als jij. De Dikke is geen “peer” van je. Van geen van ons. Wat deed ze ook alweer voor de kost?’
'Ze is directeur van de Kwantumhallen’, zei Andrea somber.
'Zie je nou wel!’ zei Waltje triomfantelijk. 'Wie van ons heeft ooit in zijn leven ook maar één keer iets gekocht bij de Kwantumhallen?’ Hij giechelde plotseling. 'Weet je wat hun slagzin is?’ vroeg hij, “voor een dubbeltje op de eerste rang”. Zeg nou zelf, banaler kan wel niet. Dat wil ze. Ze denkt: dit is het café van acteurs, musici en architecten en doktoren, daar wil ze ook bij horen. Maar ze hoort er niet bij. Wij zijn allemaal kunstenaars.’
'Ik ben een schrijver’, zei Andrea. 'Een schrijver is geen kunstenaar.’
'Neem mij nou’, zei Waltje. Hij begon aan een opsomming welke boeken zijn moeder allemaal in zijn jeugd had voorgelezen, in het Engels nota bene.
'Mijn moeder las voor in het Duits’, zei Andrea, nog somberder bij de gedachte aan haar moeder.
'Dat bedoel ik’, zei Waltje. 'Wij zijn allebei halve buitenlanders, wij kijken net iets anders tegen de dingen aan.’
Je kon inderdaad zeggen dat Waltje iets anders tegen de dingen aankeek. Hij was de enige die zichzelf als een groot acteur zag, een toneelspeler zonder werk weliswaar, maar dat was omdat de tijd nog niet rijp was voor zijn uitzonderlijke talent. Had hij niet immers nog met de grote Aknaton op het toneel gestaan toen hij net de schoolbanken was ontgroeid? Nou dan!
'We verzinnen wel wat’, zei Waltje troostend. 'Daar is Bas.’
Bas kwam zwaar de drempel overgestapt. Hij zette zijn twee Albert-Heijntassen op de bar en wiste zich het zweet van zijn voorhoofd.
'Ze hebben pannen in de aanbieding’, zei hij terwijl hij een rode koekepan uit een van de tassen haalde. 'Andrea, is dat niet iets voor jou? Spotgoedkoop. Ik heb er meteen vier gekocht. Ik dacht dat een van jullie er ook wel een zou willen hebben, het is geen prijs. Straks zijn ze op.’
'Bas’, zei Andrea, 'ga je nu in pannen handelen?’
'Hier’, zei Bas, 'twee in rood en twee in blauw. Je kunt ze altijd voor sinterklaas aan je moeder geven.’
'Haal die pannen wek’, zei Marcella, die met haar armen vol flessen uit de kelder kwam opgedoken.
'Lieve Marcella, wil je een pan van me kopen?’
'Iek kep pfannen kenoek’, zei Marcella.
'Hier’, zei Bas, 'voel eens hoe licht.’
Andrea stak demonstratief haar gebroken vinger in de lucht.
'Dat is waar ook’, zei Bas. 'Gaat het al wat beter? Je was er gisteren niet.’
'Andrea toch’, zei Simon de schrijver, die net binnenkwam. 'Wat hoor ik nou? Heb je gevochten met de Dikke?’ Hij schaterde het uit en wreef tegelijkertijd liefdevol over Andrea’s rug. 'Wat moedig van je.’ Hij schaterde het weer uit. 'Ik noem je voortaan Karate.’