Café Klok

Korte inhoud van het voorafgaande:
Andrea en Waltje geven zich gezamenlijk over aan het filosoferen over de kunstenaarsziel. Waltje probeert Andrea te troosten en goede raad te geven over haar liefdesverdriet. Bas komt opgewekt binnen met een stapel pannen, die hij goedkoop heeft ingeslagen. Simon de Schrijver verkneukelt zich over Andrea’s avonturen.

‘Eindelijk rust’, zei Lina terwijl ze zich op een barkruk hees. 'Lieve God, ik ben de hele nacht niet thuis geweest. Ik heb wel honderd sinterklazen in travestie gezien. Denk jij dat mannen, álle mannen, ernaar snakken een jurk aan te trekken? Hoe zie ik eruit?’ Ze schikte haar lappen om zich heen en haalde haar spiegeltje te voorschijn.
'Best’, zei Andrea, 'alleen je mascara…’
'Ik zie er monsterlijk uit’, zei Lina. 'Nou ja, dat schijnt er voor hem niet toe te doen.’
'Voor wie niet?’ vroeg Andrea. 'Voor Sinterklaas?’
'Moet je luisteren, hij is stinkend rijk, stínkend rijk, zeg ik je. Ik heb hem een honderdje weten te ontfutselen. Ik heb gezegd dat mijn hond naar de kapper moest. Het is een dierenvriend. Kunnen we Floor niet even laten knippen? Voor als hij straks hier komt?’
'Floor is net geknipt’, zei Andrea. 'Over wie héb je het?’
'Mister Henderson’, antwoordde Bas en Lina sloeg haar hand voor haar mond.
'Niemand mag het weten’, jammerde ze, 'ik wil niet dat Aknaton er achterkomt. Het was maar voor één avondje, alleen maar voor het heerlijk avondje. Uit geldgebrek, uit moederliefde, weet ik veel. Die man zat ook maar alleen. Kunnen we Floor niet even halen? Dat ik hem straks mijn hond kan tonen?’
'Floor is ontzettend vies’, zei Andrea, 'die ziet er niet uit of hij net vandaag van de kapper is gekomen. Hij heeft op de pont in de stookolie gerold of zo. Mister Henderson, Lina, hoe kóm je er op?’
'Eerlijk gezegd, hoe kom ik er af’, zei Lina. 'Toe alsjeblieft Andrea, haal Floor even. Ik heb gezegd dat ik een hond heb.’
Andrea gaf Waltje de sleutels van haar huis en wilde in ruil het hele verhaal horen.
Lina’s verhaal van de avond met mister Henderson was vooral een financiële uiteenzetting van haar armzalige situatie. De man was als het ware als geroepen gekomen. Een vriendelijke fabrikant van doe-het-zelfmaterialen uit Texas, die haar best uit de brand wilde helpen in ruil voor wat gezelligheid. Hij had van haar met alle geweld willen leren wat het woord 'billenkoek’ in praktische zin inhield.
'Misschien kan hij ook dit café een opknapbeurt geven’, zei Bas. 'Deze kruk waar ik op zit, houdt het geen tien dagen meer uit.’
'Lieve God, ik hoop dat hij over tien dagen weer in Texas zit’, zei Lina.
'Een verfje hier en daar kan ook geen kwaad’, zei Bas, keurend rondkijkend. De late namiddagzon scheerde onbarmhartig door de grote ruit naar binnen en belichtte het gescheurde behang, de vettige vingers op de bierglazen, het zwarte stof op de ouderwetse lampekappen, de vlekken in het vloerkleed en het uitpuilende gele schuimrubber van de barkrukken.
'Als jou niet bevalt, kaat jij maar ergens anders trienken’, zei Marcella.
'Wat doe je eigenlijk met de winst die je op ons drinkgedrag maakt?’ vroeg Andrea poeslief aan Marcella. 'Heb je er al een Zwitserse villa van gebouwd? Geef je het allemaal wel op aan de belastingen?’
Ze hadden het geluk dat ze nog maar met z'n weinigen waren. Was het café vol geweest, dan had Marcella haar kans schoon gezien hen de oren te wassen. Dan had ze Andrea de huid vol gescholden en hen allemaal geweigerd nog wat te schenken. Dan had je de avond gedag kunnen zeggen. Nu beperkte ze zich tot hooghartig zwijgen en naar buiten staren.
Wordt allemaal opgepot, dacht Bas. Op een gegeven moment krijgen we de wind van voren. Ik wou dat Andrea eens haar grote mond wist te houden. Marcella is geen partij voor haar. Ik vind het niet leuk als ze Marcella zo te kakken zet. We weten heus wel dat Andrea slim is, daarom hoeft ze nog niet vals te zijn.
'Jullie hebben gezoend’, stelde Andrea vragenderwijs tegenover Lina, 'en wat nog meer?’
Voordat Lina aan een antwoord kon beginnen, kwam Waltje weer binnen met een kletsnatte Floor, die zich eens flink uitschudde.