Café klok

Korte inhoud van het voorafgaande: Lina vertelt van haar sinterklaasavondje met mister Henderson. Zij en Andrea verdiepen zich in de vraag of álle mannen travestieten zijn. Andrea bekoelt haar humeur voor de zoveelste keer op Marcella. Bas ergert zich.

‘Doe die hoend wek!’ gilde Marcella, 'doe die hoend ojt het café!’
'Je hebt een vergunning nodig om een hond het café te weigeren’, zei Andrea terwijl ze Floor boven aan het trapje bond, zodat hij een goed zicht op de Vijzelstraat had. 'Dat is de Nederlandse wet.’
'Dit is een heel hondenvriendelijk café’, zei Bas met zware autoriteit. 'De enige die hier de toegang soms ontzegd wordt is Andrea. Hoe komt die hond zo nat?’
Waltje had in Andrea’s tuintje de tuinslang op Floor gezet. Dat was lekker voor hem. Langharige dieren hielden van water. Waltje stelde voor dat ze allemaal eens in Floors huid zouden kruipen. Maar Floor leed niet. Hij keek met opgewekt hoofd naar de mensen die buiten de grote zandvlakte overstaken.
'Zeg Karate’, zei Simon de Schrijver, 'heb jij bericht in je bus gekregen wanneer ze gaan beginnen met asfalteren?’
'Geven ze tegenwoordig inzicht in hun werkzaamheden?’ vroeg Bas. 'Is de vertrouwde ondoorgrondelijkheid verdwenen?’
'Nee hoor’, zei Lina, 'ze gaan eerst asfalt leggen en daarna moeten de telefoonkabels er nog in.’ Ze lachte en begon haar zorgen te vergeten. Als Floor was opgedroogd voordat haar Texaanse vriend binnen zou komen, was alles weer geregeld. Brave hond, lieve hond. Ze moest nu eerst eens horen hoe precíes Andrea aan de gebroken vinger was gekomen. Wat een gedoe allemaal. Andrea werd ook nooit wijzer. Omdat ze nu eindelijk eens geld had, bood ze haar vriendin een glas rode wijn aan.
'Gaan jij en Aknaton nu nog iets doen voor Marts programma?’ vroeg Waltje aan Bas.
'Welnee’, zei Bas, 'je ziet mij toch niet als een nepviolist op de planken staan? Daar heb ik mijn vak te hoog voor.’
Waltje gaf hem gelijk. 'Ik ga ook niet voor paljas staan in Marts programma’, zei hij, vergetend dat hem dat ook niet was gevraagd. 'Ik wil alleen nog maar serieuze stukken spelen’, zei hij.
Hij heeft nog nóóit in een serieus stuk gestaan, dacht Bas verontwaardigd. Hij heeft één keer, dankzij Aknaton, op de planken gestaan en nu doet hij of hij de meest kieskeurige van alle acteurs kan zijn. Het is een gotspe. Iedereen is hier een gotspe. Wie vraagt er ooit naar de beste concerten die ík heb gespeeld? Wie is er ooit geïnteresseerd in wat ík over muziek heb te vertellen?
'Misschien is het wel leuk voor een keertje’, zei hij, 'Stehgeiger. Dan sta ik tenminste weer eens op een podium.’
'Mis jij het ook zo?’ vroeg Waltje, 'de geur van de planken?’ Onmiddellijk daarop begonnen zijn kinderogen te stralen. Aknaton was binnengekomen, gearmd met een dikke man met rodeohoed en zonnebril.
'Kijk eens wie ik hier heb meegenomen!’ kraaide Aknaton, 'mijn beste vriend uit het Wilde Westen. We hebben samen wat gedronken bij Mulder. Hij had een afspraak hier met een roodharige schone, vertelde hij me. Wie mag dat wel wezen?’ Hij keek met hoog opgetrokken wenkbrauwen stralend naar Lina en Andrea.
'Ik moet even mijn neus poederen’, zei Lina en schoot als een haas het trapje op naar achteren.
Mister Henderson zette zijn hoed en zijn bril af en liet zijn ogen langzaam wennen aan het donker van het café. Toen hij de natte Floor ontwaarde, klaarde zijn blik op. 'Doggy, sweet doggy’, zei hij en hij gaf Floor kleine klapjes op zijn natte kop.
'Zijn bazin is naar het Carlton hotel’, zei Andrea vlug, 'ze zei dat ze een afspraak met u had.’ Ze stelde zich de 'billenkoek’ bij hem voor en huiverde.
'Well, here we have a misunderstanding’, zei mister Henderson opgewekt. 'I’ll better go then and see her.’
'Niet voordat je een glas met ons hebt gedronken’, sprak Aknaton plechtig.