Calabrees geluk

Heeft u, net als ik, uw geluk maximaal materieel onderbouwd en voelt u zich desondanks klote? Heeft u daarom ook een duurbetaalde psychiater geraadpleegd, om er uiteindelijk achter te komen dat hij nog verknipter is dan u? Volg dan de weg van de natuur.

Al een week verblijf ik, slechts met een tandenborstel gewapend, in de binnenlanden van Calabrie, de dorste en armste streek van Europa. Mijn medicijnman heet nu Peppe. Hij is 73 en heeft het druk. Behalve voor mij zorgt hij ook nog voor 25 schapen. In de schaduw van de rotsen vertelt hij zijn verhalen.
‘Ik herinner me nog goed, dat ik voor het eerst ijs zag. Eigenlijk waren het niet meer dan zoete ijsblokjes. De ijscoman kwam ermee, zo'n zestig jaar geleden, bij ons in het dorp. Maar niemand had geld, Dus raadde hij ons, kinderen, aan: “Flink huilen, bambini! En trommel met je kleine vuistjes op je natte oogjes…” De man sprak uit ervaring. De moeders bleken toch nog een paar losse lires onder het matras te hebben liggen.’
Ook op seksueel gebied kwam de jeugd van toen met weinig aan hun trekken. Als er weer eens werd getrouwd, bevestigden de kinderen een schaapsbel onder het bruidsbed. De eerste huwelijksnacht brachten zij door met hun oortjes tegen de deur.
Peppe zelf is al vijftig jaar gelukkig met dezelfde vrouw. 'Dat kan nooit echt boteren’, dacht ik bij mezelf en stelde het echtpaar op mijn beurt op de proef. De hele nacht heb ik geen oog dichtgedaan.
De oudjes lieten zich niet storen. Zij zijn inmiddels tamelijk doof.