Camp

Vorige week meldde ik mijn ongenoegen over het WK-studiodecor, niet wetende dat ik oranje-zwarte uitslag en zweren in dezelfde kleur over heel het lichaam zou ontwikkelen, inmiddels door een team van internisten, neurologen en psychiaters toegeschreven aan Nederland 3. Al werd in een minderheidsstandpunt gewezen op de mogelijkheid dat het commentaar van Evert ten Napel bij Belgie-Nederland (die verweet de Latijns-Amerikaanse arbiter een misselijk mannetje te wezen omdat hij de sfeer van een ‘derby der Lage Landen’ niet aanvoelde - waarschijnlijk in de overtuiging dat Taiwan- en Hondurezen alvorens onze jongens te mogen fluiten een tentamen Tiendaagse Veldtocht, Van Speijk, Rijvers, Coppens dienen af te leggen - dommer etnocentrisme is in elk geval zelden vertoond) een bijkomende of zelfs doorslaggevende rol kan hebben gespeeld.

Waarbij dient vermeld dat betrokken medisch specialist door Ten Napels bijdrage hyperventilatieverschijnselen had ontwikkeld, zodat aan de wetenschappelijke waarde van zijn bedenkingen ernstig getwijfeld dient te worden. (Opvallend is dat geen deskundige wees op het mogelijk effect van de commentaarpassage van Ten Napels collega Eddy Poelman, waarin die stelt dat Koeman tegen Saoedi- Arabie voetbalde ‘als een wijf’, kennelijk de ernstigst denkbare belediging. Hiervoor bestaan twee verklaringen: a) het medisch team bestond geheel uit mannen; b) deze mannen veronderstelden dat bij een mannelijke patient een dergelijke opmerking niet tot eczeem kan leiden. Waarom trouwens niet dezelfde regeling voor commentatoren als voor scheidsrechters: wie faalt wordt geboeid op het vliegtuig naar huis gezet en daar rondgereden op een strontkar?)
Hoe het ook zij, zegt een kennis tegen me: 'Begrijp je niet dat dat decor als grap bedoeld is, als camp, als wenende zigeunerin?’ Nee, daar ben ik dus echt te stom voor. Trouwens, camp zet je bij je eigen op de schoorsteen en niet bij tien miljoen anderen. En waarom dan ook nog die afgezaagde, bespottelijke tafel van plexiglas in de vorm van een landkaart van de USA? Was getuige van een gesprek tussen wat studenten over 'bindingen’ in verband met het nakende Marokko-Nederland. Zegt het Hollandse meisje: 'Als ik zo lang in Marokko woonde, zou ik voor Marokko zijn.’ Verwarrende opmerking want die lijkt tegen Marokkanen te zeggen: Je krijgt kinderbijslag, dus juichen voor Bergkamp. Haar kennende weet ik dat ze juist bedoelt dat ze niet vanuit etnische wortels wil redeneren. De glimlach van haar Turkse collega sprak boekdelen: zij is misschien de meest geassimileerde van mijn buitenlandse studenten maar minzaam sprak ze: 'Zo werken die dingen niet.’
Toen ik daarop in de kroeg twee van mijn Marokkaanse studenten waarnam, uitzinnig van vreugde over een Mexicaans doelpunt tegen de Ieren, besefte ik te meer hoe pijnlijk de verhouding is tussen minoriteit en dominante cultuur. Zij leven hier, hun toekomst ligt hier, maar Europa is voor hen een vergiftigd paradijs. Mexico- Ierland was voor twee jonge intellectuelen wat Nederland-Duitsland voor ons is. Voor ons zou dat pijnlijk moeten zijn. Maar de last hebben zij.