Carnaval in Den Haag

CDA: We gaan geregeerd worden door dwergen

Bij het CDA moet ik altijd aan carnaval denken, maar dat valt reuze mee. De sfeer op de verkiezingsbijeenkomst is als op een door de Rotary georganiseerde dorpsbraderie voor minder validen. Serieus, zelfgenoegzaam, verstild gezellig.

Het eerste wat opvalt is dat de CDA’ers, op een enkele uitzondering na, erg klein zijn. Bij de bar reiken de mensen niet hoger dan mijn borst. We gaan geregeerd worden door dwergen!

De oudere heren dragen ridderordes, de jongere kopiëren dat door middel van gifgroene CDA-speldjes op hun revers.

De aanwezigen zijn voor negentig procent man en voor de helft zijn ze onder de veertig. De jongeren staan bij elkaar voor en achter in de zaal en hebben van de opwinding glimmende voorhoofden. Ze zien eruit als mislukte corpsballen. Ze komen me onsympathiek over, met een zorgwekkende mengeling van ambitie en onbenulligheid. Ze dragen te ruim zittende pakken en groenwit gestreepte dassen, de enkele jonge meisjes donkergroene sweaters met CDA witten letters op borst en rug.

Aanvankelijk wordt er nauwelijks gejuicht. Voor de overwinning van LPF wordt halfslachtig, enigszins schijnheilig geklapt. Het eerste volumineuze gejuich klinkt voor de omhaal van Zidane die fenomenaal scoort op het metershoge scherm.

Schalen met grote driehoekige blokken kaas en vlees gaan rond. Later zullen bitterballen volgen. Wijn en bier zijn alleen met consumptiebonnen te verkrijgen. Echt stevig ingenomen wordt er niet. De stemming is nauwelijks uitbundig te noemen. Wel twinkelen alle ogen om me heen; men kijkt ondeugend, enigszins mysterieus als een man met een geheime minnares die weet dat hij zo meteen, na deze saaie borrel, verschrikkelijk gaat neuken, maar de voorpret met niemand kan delen.

Pas als Balkenende binnenkomt wordt de gepaste ingetogenheid verbroken en breekt applaus en gejoel los. Zijn speech geeft dezelfde reactie. Hij spreekt rustig en komt over als een wat saaie, maar degelijke man. Je kan het slechter treffen. Ik vind hem wel sympathiek eigenlijk, zo van dichtbij.

Hij lijkt zijn taak serieus te nemen, de overige aanwezigen vooral zichzelf. Hij is verreweg te verkiezen boven de corpulente Rotary-leider – die trotse schoenwinkeleigenaren – die de rest van café-restaurant Dudok op deze 15e mei bevolken.

Na elven komen het bier en de wijn toch los en wordt het toch nog carnaval in Den Haag.