Chinezen moeten hun doodskisten inleveren

Beijing – Begraven is ook in China peperduur. De kist is duur, de plechtigheid nog duurder en de grond het duurst. De overheid bepleit daarom de ecologische uitvaart, bij voorkeur crematie. Zonder inspraak van de betrokkenen worden graven en doodskisten die de aanstaande doden voor zichzelf hadden gekocht vernietigd. Dat cremeren haaks staat op het volksgeloof is geen punt. Het past bovendien prima in de uitroeiing van een rebelse cultuur als die van de Oeigoeren.

Volgens aloude traditie moeten lichamen na de dood zo veel mogelijk intact blijven – vandaar dat Chinezen weinig ophebben met orgaandonatie – want de doden zijn niet echt dood. Over het graf heen bemoeien ze zich met het leven van hun afstammelingen, die hen vereren om hen gunstig te stemmen en op hun officiële feestdag, Gravendag, hun tombe schoonvegen. Daarna richten ze op het graf een maal aan en verbranden ze papieren geld en andere nuttige dingen voor het leven na de dood. Je kunt je (voor)ouders niet erger beledigen dan door geen kinderen te krijgen en daardoor van je familie een ‘dode tak’ te maken. Daarom blijven homo’s het liefst in de kast.

Maar de voorouderverering wordt bedreigd door de schaarste en duurte van de grond en door de Communistische Partij. Binnen zes jaar zal alle ruimte voor graven opgesoupeerd zijn. Een beetje graf kost tegenwoordig meer dan één rib uit het lijf. De toekomst is aan de crematie. De as wordt uitgestrooid in zee, als voedingsstof gebruikt voor bloemen of bomen, bijgezet in een muur, in de grond opgestapeld of begraven in een biologisch afbreekbare urn. In 2020 moet, mede dankzij overheidssubsidies, de lijkbezorging voor bijna honderd procent bestaan uit crematie.

24 van de 33 provincies hebben al maatregelen genomen. Ze hanteren dezelfde methode als destijds voor de eenkindpolitiek: dwang. Zo zijn in een district zeventigduizend graven die nog op hun bewoner wachtten vernietigd. Doodskisten worden machinaal gekraakt, soms bij duizenden tegelijk. Wie zijn – vaak kostbare – kist niet ‘vrijwillig’ aan de ophaaldienst afgeeft riskeert een boete. De afbraak van de traditie is het grootst in de provincie Xinjiang. In sneltreinvaart worden daar crematoria gebouwd die een eind moeten maken aan de traditionele begrafenis van de Oeigoeren. Het is een van de laatste moslimrituelen waarop de partij nog geen greep had. En zo wordt de islam in Xinjiang steeds meer een onderafdeling van de atheïstische Communistische Partij.