FILM 

Cinema van het plezier

Film Snakes on a Plane

Snakes on a Plane is een fantastische film: spannende dialogen in een duizelingwekkende genremix, van rampenfilm, horror en thriller tot avonturenverhaal en politieke en filosofische allegorie. Het lijkt een onmogelijke film, want het komt niet vaak voor dat een wereldwijde kaskraker niet alleen filosofen en populaire-cultuurwetenschappers bezighoudt, maar ook de meeste filmcritici bekoort.

Het verhaal is op het oog dat van een doorsnee thriller: de jonge Sean (Nathan Phillips) is getuige van een moord gepleegd in opdracht van een gangsterbaas. Onder bescherming van fbi-agent Neville Flynn (Samuel L. Jackson) moet Sean per vliegtuig naar Los Angeles worden gebracht waar hij tegen de gangsters moet getuigen. Maar dan: om hier een stokje voor te steken, laden de gangsters ongezien kratten vol dodelijke slangen in het toestel. De bedoeling is dat de reptielen in de lucht tot de aanval overgaan, zodat het vliegtuig neerstort en alle inzittenden worden gedood. Zo simpel is het dus: slangen in een vliegtuig.

De eenvoud van het verhaal en de eindeloze mogelijkheden van het gegeven ‘slangen in een vliegtuig’ leidden al tijdens de productie van de film tot een internethype die zijn weerga nauwelijks kent. Wie maanden geleden de titel van de film googlede, stuitte op duizenden hits. Bloggers waren zo in de ban van het script dat zij er niet over konden ophouden. En dat stopte niet toen de film eindelijk in Amerika in première ging. Op de website van McSweeney’s konden fans zich te goed doen aan ‘SoaP’, zoals zij de film noemen, door er een alternatief einde voor te schrijven. Recensenten van zowel grote kranten als obscure weblogs deden vrolijk mee in de publicitaire storm. Men las er alles in – vaak een post-9/11-allegorie – en stak de draak met artistieke traditie in de cinematografie door te beweren dat SoaP eigenlijk een soort van cinema in de stijl van François Truffaut en Federico Fellini is. Dat is het natuurlijk niet in de verste verte, maar deze analytische aandacht is nogal wat, gezien het feit dat de regisseur van SoaP David R. Ellis is, een ex-stuntman met welgeteld drie films op zijn naam.

Alle allegorische betekenissen en intertekstuele relaties zijn wel interessant en legitiem, zoals altijd, maar in het geval van SoaP geldt nog sterker: dit is de cinema van het plezier pur sang, vanaf het moment dat de film in breedbeeld opent met een shot van een blauwe zee en een groen eiland tot de slotscène waarin de held de heldin uit eten vraagt, en zij lachend instemt. De verrukking zit hem in de slangen die Hannibal, Cujo, Kong, Scarface en Freddy blijken te heten; in de heerlijkheid van een scène waarin een seksueel opgewonden meisje met siliconenborsten een doel wordt voor een slang met lange, scherpe tanden, gefilmd vanuit het reptielenperspectief; in het briljante acteerwerk van Samuel L. Jackson die het opzeggen van bijbelteksten in Quentin Tarantino’s Pulp Fiction in SoaP overtreft met het poëtische statement: ‘I have had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane’; en in de sterke heldin, Claire, gespeeld door Julianne Margulies, een dark lady zoals er nooit een was.

Uitgever HarperCollins heeft een SoaP-_boek uitgebracht, en de advertentie hiervoor is een perfecte samenvatting van de culturele impact van deze film: _‘Now you can relive all the slithering and hissing lethal terror with pulse-pounding action stills – and memorable quotes from the most original spine-tingling thriller of the decade! Including frighteningly fun snake facts and much more, this is the must-have volume for SOAP aficionados everywhere. Take off for the flight of your life – and don’t forget the anti-venom!’

Te zien vanaf 28 september