Theater

Club Mondo Leone

De Parade: Utrecht, 17 juli

In de losse ambiance van een Paradetent komt Leon Giesen nog be ter tot zijn recht dan in een theater. De singer-songwriter, documentairemaker, zelfverklaard zomer gast en «multimediaminstreel» heeft maar één nummer nodig om het rumoerige festivalpubliek muisstil te krijgen. Het memorabele refrein van Jimi Hendrix’ Who Knows? vormt als een loop de basis voor een ge heel nieuw nummer. Met behulp van een gitaar, drie projectieschermen en een computer volgeladen met filmpjes houdt Giesen vervolgens drie kwartier lang zijn Utrechtse publiek op het puntje van de rammelbank.

Ooit speelde Giesen bij popgroepen als Toontje Lager en Captain Gumbo. Na een studie aan de Utrechtse kunstacademie maakte hij samen met Marcel Prins spraakmakende documentaires, onder andere over John Gabriel Stedman, een achttiende-eeuwse Schotse Nederlander die naar Suriname werd gestuurd om een opstand te onderdrukken. Deze huursoldaat kwam onder de bekoring van de schoonheid van het land en schreef vervolgens een bestseller over Suriname, verlucht met illustraties van William Blake. Ook het verhaal van de gemankeerde kennismakingsboodschap die in 1977 namens de bewoners van planeet Aarde in het hart van de Voyager-satelliet de ruimte in werd geslingerd wisten Giesen en Prinsen meesterlijk als een operette van menselijk onvermogen neer te zetten in de VPRO-documentaire Een kus voor de eeuwigheid.

Met Mondo Leone heeft Giesen de ideale manier gevonden om een en ander te combineren. Het telraam van Giesens belevingswereld telt (zoals opgetekend in het «koesterboekje» dat bij zijn cd/dvd Mondo Leone verscheen) vier vierletterwoorden: mooi, goed, waar en lief. Virtuoos laat hij zijn liedjes steeds resoneren met de beelden die rondom de kale zanger/gitarist op drie schermen te zien zijn. Soms verschijnt er ineens een heuse begeleidingsband op die schermen. Altijd versterkt de muziek de beelden en vice versa.

Giesen heeft een aan de Amerikaanse singer-songwriter Loudon Wainwright III verwant vermogen om met behulp van pakkende liedjes steeds opnieuw het ontroerende aan het alledaagse te ontlokken. Vaak begint hij met een bijna kinderlijke verwondering, waar een minder talent niet mee zou wegkomen. Maar als toeschouwer voel je dat Giesen pal op zijn intuïtie zit en daardoor altijd weer met een on verwachte twist komt.

Een van de meest ontroerende filmpjes wordt op verzoek als toegift getoond: een eerbetoon aan de jong gestorven zanger/bassist Phil Lynott van de rockgroep Thin Lizzy. Giesen wist de moeder van Lynott te achterhalen en laat dit fiere Ierse dametje het ogenschijnlijke standaardverhaal van een tragische rock-’n-roll-dode volkomen op z’n kant zetten. We derom, zoals zo vaak bij de filmpjes van Giesen en Prinsen, blijkt er een indringend verhaal schuil te gaan achter wat aanvankelijk lijkt op een cliché. De tragische anekdotes gaan langzaam over in een bijtende liveopname van Thin Lizzy’s Dancing in the Moonlight – met als extra gitarist een ineens venijnig gierende Leon Giesen. Kippenvel!

Club Mondo Leone is nog te zien op de Parade in Amsterdam (Martin Luther Kingpark) van 29 juli tot en met 4 augustus