…clubje… 455

Bevrediging van de neiging om het allemaal anders te willen doen heb ik terug weten te dringen tot een paar vierkante decimeter keukenvloer. Een enkele keer grijpt het mij daar nog als een knekelige hand bij de droge keel.

Pas had ik het weer. ‘Spaghetti, spaghetti!’ zong het in mijn slokdarm. 'Maar dan helemaal anders!’ Om zo'n situatie de baas te blijven ging ik vroeger naar de Openbare Leeszaal aan de Keizersgracht. De aanblik van een enkele, uit het herbarium gevallen bibliothecaresse en mijn gemummificeerde leraar Frans die daar nog steeds met snot en as in Le Monde zat te morsen, gaf mij zoveel stamina dat er weldra geheel avantgardistische banketten uit mijn mouw rolden.
Maar die leeszaal aller leeszalen bestaat niet meer. Vandaar dat ik als rare groene toevoeging aan een antieke fundering van olijfolie, knoflook en the odd gedroogde tomaat niet veel verder kwam dan een handje snijbonen. Aardappelen gaan per stuk en van Parmezaanse kaas betrek ik steevast het kleinste gewicht dat de bascule aankan. Veertig gram precies. Want geen materie leeft zo intens als kaas, en geraspte kaas is dode kaas. Wie wil dat te veel in huis hebben?
Omdat snijbonen met ham mij een goede vergadering leek, had ik er een hamprobleem bij. Want ook ham leeft, ondanks dat het een behoorlijk levenloos woord is: ham, zolang niet gebalsemd in een overdose zout en salpeter of meer moois uit de huisapotheek. Proef de dichtstbijzijnde ham en de ham die gegeten wordt door mensen die liever ham eten dan een sierstrip op hun auto hebben maar eens. Proef je ook dat je zout en zout hebt. En dat ene zout is beslist niet lekker en te veel.
Zo morrelde ik maar door en vergat dat ik oorspronkelijk zelfs een clubje spruitjes op de spaghetti had willen vragen. Omdat, ondanks dat het spruitje het met zijn vorm niet zo getroffen heeft, hier sprake is van smaakverwarring. Waar die conditionering vandaan komt die ons van iets bols een andere smaak doet verwachten dan van iets langs, is een ander verhaal.