Meer muziek

Clusterbom bij heldere hemel

MUZIEK Marnie Stern

Het is prettig om te zien dat vrouwen zich de laatste paar jaar weer wat in de kijker spelen op het gebied van wat meer experimentele muziek. Over Björk hoeven we het wat dat betreft niet meer te hebben, die heeft haar plek lang en breed veroverd. Voor nieuw talent lijken we vooral te moeten kijken naar Berlijn, waar de afgelopen jaren vooral een hoop vrouwen naartoe zijn getrokken wegens hun weinig inspirerende eigen habitat. Janine Rostron, alias Planningtorock, is een van de interessantste exponenten. Een narcistische videokunstenares die, bijgestaan door spookachtige stemmen uit haar laptop, een soort horror-electro maakt. In complete oorspronkelijkheid alleen geëvenaard door de gestoorde, caleidoscopische en bijna pornografische stuiterballenpop van Kevin Blechdom, ook uit Berlijn. Samen met Chicks On Speed, Hanne Hukkelberg en Anne Laplantine lijkt een heuse stroming zich langzaam maar zeker af te tekenen.

Hoewel ze mijlenver van elektronica verwijderd is, had Marnie Stern als jonge vrouw in een compleet eigenzinnig muzikaal universum perfect in deze stroming gepast. Enige verschillen: Stern komt uit New York en bedient met haar ranke vingers geen toetsenbord, maar een moddervette hardrockgitaar. Dat dat iets bijzonders moet opleveren is dan al te verwachten, maar In Advance of the Broken Arm is werkelijk zo’n plaat die nooit eerder is gemaakt en als een clusterbom bij heldere hemel uit de lucht komt vallen. Stern heeft zich de typische hardrock-vingertechniek eigen gemaakt, waarmee duizelingwekkende solo’s geproduceerd kunnen worden die tot op heden voorbehouden leken aan smoezelige mannen met vet haar en een met de mondhoek vergroeide shagpeuk. Stern gebruikt die techniek niet in de klassieke hardrock- of metalcontext, maar maakt er scherpgerande, gemene indierock mee, met af en toe een halve knipoog naar pop.

Grapefruit is exemplarisch: krap drie minuten snerpende gitaarsolo’s, extreme vocale glissando’s, rommelig voortdenderende drums en een haarspeldbocht of veertig, pakweg. Een paar nummers verderop ontdekt Stern de polyritmes, en dan is het hek helemaal van de dam. Het scheurt, giert, knalt, raast en dendert compromisloos voort, maar het enige wat je na afloop denkt is: knap. Dat wil zeggen, als je nog kúnt denken, want wie minder sterk in de schoenen staat zal na afloop van In Advance of the Broken Arm slechts onder de dekens willen kruipen. Alleen Letters from Rimbaud met zijn duidelijke Sonic Youth-invloed stijgt boven de hysterische massa uit, maar dan is het al te laat.

En dat is het hele probleem met Marnie Stern: ze is hoorbaar getalenteerd, maar zo extreem ongepolijst dat haar debuut in plaats van ‘overdonderend geniaal’ slechts ‘overdonderend irritant’ wordt.

Marnie Stern: In Advance of the Broken Arm (Kill Rock Stars)