Coc (2)

In De Groene van 10 juni schrijft Peter Vermaas een artikel over het COC waarin fikse kritiek op de homo-emancipatie-organisatie wordt geuit. Een enkele woordvoerder die Vermaas aanhaalt, acht het COC op sterven na dood.

Het valt inderdaad niet te ontkennen dat er binnen het COC de afgelopen jaren een inhoudelijke crisis heeft plaatsgevonden. Dat heeft er mede toe geleid dat het COC op een aantal essentiële punten gefaald heeft.
De 8500 leden van het COC en het actieve kader zijn om diverse redenen van mening dat het COC wel nog steeds nodig is. Velen zijn lis voor de nationale belangenbehartiging, waar gelukkig niet alleen gefaald is, maar zeker op enkele punten ook gescoord, zoals het ‘homoseksueel ouderschap’, het partnerpensioen, het bloeddonorschap, het orgaan- en weefseldonorschap en het in samenwerking met het ministerie van Buitenlandse Zaken opgezette ondersteuningsproject in Roemenië.
Aan de afdelingsactiviteiten wordt in het artikel geen woord gewijd. Toch zijn de voorlichtings-, introducie-, opvang- en ontmoetingsactiviteiten van het COC op plaatselijk niveau van essentiële betekenis voor de homo/lesbische emancipatie in heel Nederland.
Erkend wordt dat de inhoudelijke discussie nieuwe impulsen nodig heeft. Vorig jaar is voor het eerst Het Debat georganiseerd, een discussieplatvorm voor de belangrijke actuele homo/lesbische thema’s. Ook dit jaar zal weer zo'n debat volgen.
Daarnaast zal het COC haar congressen oude stijl vanaf 1999 omvormen tot Het Beleidsplatvorm. De bedoeling hiervan is dat leden en niet-leden met elkaar in discussie gaan over een actueel homo/lesbisch thema en zo een koers voor de toekomst wordt uitgezet.
Het is dus niet allemaal kommer en kwel wat de klok slaat. Inderdaad, het COC worstelt met zijn identiteit, maar heeft in het verleden bewezen hier hernieuwd uit te voorschijn te kunnen komen. Amsterdam INEKE HUYSER, voorzitter COC