Donker Afrika

Commentaar 2

Twee weken geleden werd Peter Klashorst in Dakar gearresteerd op beschuldiging van het ‘aanzetten tot prostitutie en het vervaardigen van pornografische afbeeldingen’. Nederlands enige authentieke schilderbeest ('Als schilder word je nooit ouder dan een jaar of drie. Ik ben nog steeds een kleuter en hoop daar nooit meer bovenop te komen’) in het cachot geworpen, ver weg in donker Afrika: sloot dat beeld niet naadloos aan op het door Klashorst zelf ontworpen image van zuipend, snuivend, zich suf neukend en dwangmatig penselend kunstenaar die bij voorkeur daar vertoeft waar de oplettende burger rechtsomkeert maakt – in de schemerzone van drugs, drank, condoomvrije harde 'ecoseks’ , meedogenloze deurwaarders en apk-afgekeurde Jaguars waarvan de vloer bezaaid ligt met verfrommelde bierblikjes, lege wodkaflessen en uitgeknepen verftubes van de Hema (Klashorst: 'Ik gebruik de allergoedkoopste verf, maar daar staat een levenslange garantie tegenover’)? De vraag stellen is haar beantwoorden. En eigenlijk maakte niemand zich echt zorgen. Daags na bekendmaking van Klashorsts arrestatie gonsde het al van de geruchten: de schilder zou na zijn geslaagde optreden als 'de Nederlandse Bob Ross’ voor Teleac ('Hupsakee, smeren die handel’) en portretschilder voor de Ikon (tegen Sylvia Kristel: '’t Is natuurlijk best moeilijk om een mooie vrouw te zijn, lijkt me’) een nieuwe grap hebben uitgehaald. Vriend en ex-After Nature-collega Jurriaan van Hall reageerde, geheel in de stijl van Klashorst, laconiek. 'Iets beters had hem niet kunnen overkomen. Prima voor zijn werk. Misschien had Peter er zelfs wel een beetje op gerekend’, liet hij optekenen door de Volkskrant. Ondertussen lijkt de schilder het slachtoffer te worden van een ethisch reveil, ingezet door Senegals nieuwe president, Abdoulaye Wade. Deze wil de islamitische wetgeving aanscherpen. Het moet maar eens afgelopen zijn met het zedenloze wangedrag van een rijke, blanke schilder, die vanuit zijn atelier in Dakar de jeugd aanzet tot hoererij, condoomgebruik (maar liefst twaalf werden er in Klashorsts appartement aangetroffen), drankzucht en het bezoeken van 'satanische’ homofeesten in strandclubs. Wordt Klashorst het slachtoffer van een laat-postkoloniale zedenpolitie? Lukt hem anno 2000 wat Jan Cremer nooit is gelukt: serieus afgerekend worden op een antiburgerlijke levensstijl? En is het niet wrang dat de wrekende hand van de islam daarvoor nodig is? Buitenlandse Zaken, doe uw werk: stort de borgsom, doe alles wat in uw diplomatiek vermogen ligt en breng Klashorst terug naar Amsterdam, sin capital of the world. Want mediabespelende, échte schilders die leven volgens de wetten van het artistieke jongensboek – van hen zijn er altijd te weinig, ook in Nederland.