Commentaar: Acht miljoen!

Het vak staat laag, heel laag in aanzien. De journalistiek. Pak een pen, een camera of een microfoon. Schrijf op, druk op de knop of duw onder de neus. Een kind kan de was doen, en journalist worden. De onzekerheid die dat oplevert, spoelt de échte journalist weg met veel alcohol. Zijn chef die suburbia heeft bereikt, alwaar zijn kinderen naar dezelfde school gaan als de kinderen van de mensen over wie zijn krant schrijft, de mensen met echte beroepen, poogt ondertussen via nutteloze opleidingen, vakbonden en genootschappen er een echt ambacht van te maken.
Het helpt allemaal geen zier. Geen Nederlander die meer opschrikt als hij plotseling in de lens van een televisiecamera kijkt. Integendeel, beseffend dat het om de oneliners gaat, wordt direct adequaat commentaar gegeven en geanalyseerd. Woordvoerders en pr-medewerkers zijn gehaaider dan ooit. En dan deed afgelopen voorjaar Beatrix nog een duit in het zakje door een nieuwe lichting journalisten toe te voegen dat in de Nederlandse pers «de leugen regeert».
Vrijdagmiddag 12 mei 2000 moet met de rehabilitatie van een man - «one man and his fight against justice» - het minderwaardigheidscomplex van een hele beroepsgroep danig zijn geslonken. Wegens jarenlang boycotten, verdachtmaken en buitenspelzetten gebood een arbitragecommissie dat de staat de journalist Willem Oltmans acht miljoen aan schadevergoeding dient uit te keren (Oltmans: «En dat allemaal omdat ze zo gek waren akkoord te gaan met arbitrage.»)
Acht miljoen! Twee violen en een trommel en een fluit. Voor Oltmans een nieuwe vleugel, en de zaak die is nu uit. Vierenveertig jaar heeft Oltmans zich niet knock-out laten slaan door de almachtige Nederlandse staat die de tijd van de Koude Oorlog kennelijk niet beter wist te besteden dan aan journalistje pesten. Toegegeven, op zijn vijfenzeventigste is hij ongetwijfeld de Nederlander die Dorian Gray het dichtst benadert. Toch begon het enigszins gênant te worden om hem nog jaar in jaar uit tot enfant terrible van de Nederlandse journalistiek uit te roepen. Maar zijn collega van de Nieuwe Weesper mocht ook eens extra staan juichen. Als hem komende dinsdagavond na de Raadscommissievergadering Sluishuisjesautomatisering weer de toegang tot de koffiekamer van het stadhuis wordt ontzegd, kan hij zich nu beroepen op zijn collega Oltmans, de man van acht miljoen.
Excuses worden niet gemaakt. Nu weten wij dat Oltmans niet veel ziet in erfelijke troonopvolging, toch vind hij de Oranjes van die verdomd aardige mensen.
Dat hoort pas een lintje te worden!