Commentaar: Willem-Alexander wijkt niet voor het gepeupel

Zelfs het min of meer behoudende deel der natie raakt inmiddels doordrongen van het feit dat de aanstaande bruiloft van kroonprins Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta tot ernstige problemen kan leiden.
Het probleem is niet de bruid. Zij is weliswaar, getuigen de royalty-watchers, een zogeheten feestbeest, maar zolang zij niet beschonken en gedrogeerd de Leidsestraat door zwiert, zal niemand daar een punt van maken. Het probleem is de vader van de bruid, een hooggeplaatste functionaris van een moordenaarsregime, dus een man die wij helaas de toegang tot het Paleis op de Dam zullen moeten ontzeggen.
Voor de oplossing van het probleem is van twee kanten een suggestie aangedragen. De eerste kwam van prof. H.L. Wesseling, de man die verantwoordelijk is voor de scriptie van Willem-Alexander, een werkstuk dat sedertdien door de kroonprinselijke garde met getrokken revolvers wordt bewaakt om te voorkomen dat het in verkeerde handen valt. Wesseling, gereputeerd historicus, wijst op het feit dat een koning in spe niet in eigen land in het huwelijk pleegt te treden. «Een nette jongen trouwt uit het huis van zijn meisje. Je gaat in jacquet en met hoed naar het huis van de bruid en van daaruit naar kerk en stadhuis. Het is dus voor de hand liggend dat Willem-Alexander in Argentinië gaat trouwen.»
Zoals Willem I in Berlijn trouwde, Willem II in Sint-Petersburg en Willem III in Stuttgart. Want, zegt drs. F.M. Feij, de liberale oud-burgemeester van Breda, er bestaat in alle beschavingen en culturen de traditie dat de ouders van de bruid hun dochter uithuwelijken, en ter gelegenheid daarvan een bruiloftsfeest geven. Of zoals de bijbel zegt: «Daarom zal de man zijn vader en moeder verlaten en zich binden aan een vrouw.»
Feij concludeert: «Dat een bruiloft in Argentinië — onbedoeld — in Nederland een precair probleem oplost, is meegenomen. Bovendien is er nog een plezierige kant aan verbonden: een bruiloft met meeslepende Argentijnse tangomuziek is veel gezelliger dan een trouwfeest met klompendansen als hoogste vorm van vermaak.»
Het is verstandige taal, waar koningin Beatrix helaas niet naar wil luisteren. Zij heeft recentelijk een drieman/vrouws delegatie over de vloer gehad, bestaand uit mensen van het allerhoogste bestuurlijk niveau, een delegatie die haar eenstemmig bezwoer de bruiloft in vredesnaam op Argentijns gebied te laten plaatsvinden. Beatrix weigerde, zoals zij er in 1966 op stond in Amsterdam, en niet in Baarn, in het huwelijk te treden. Zij is niet gecharmeerd door de aanzwellende kritiek op de monarchie in het algemeen en het fungerende staatshoofd in het bijzonder — en ligt dwars. Dus wisselen Willem-Alexander en zijn Máxima hun ringen straks in de Nieuwe Kerk op de hoofdstedelijke Dam, of «het gepeupel» dit nu prettig vindt of niet.