Televisie

Commercieel drama

Televisie: Evelien

Als er iets goeds over Talpa wordt gezegd, dan dat ze hun nek uitsteken door veel drama te produceren. Wat waar is. En in hun genre zijn Lieve lust, Koppels en Van Speijck de slechtste niet. Nu is er de nieuwe politieserie Boks met Maarten Spanjer in de titelrol. Een voorproefje zag er goed uit. Fraaie Mokum-beelden, jazzy muziek, lichte melancholie. Die rare Spanjer wilde ik ook best als rijpere inspecteur zien: bijdehand, beetje cynisch, licht neurotisch. Maar het valt bar tegen. Spanjer blijkt een beperkt acteur die de serie niet kan dragen; de doorgaans verrukkelijke Joost Prinsen is een mal commissarisje in wie niet valt te geloven. In de eerste aflevering schmierde Michiel Romeyn een Jiskefet-proleet bijeen, alles om zich heen verpletterend. Erger is het gammele fundament: gekunstelde verhalen; een zwak scenario. En dan blijkt Boks goed voor 900.000 kijkers! Nou ja, naar die normen is Baantjer het beste Nederlandse drama ooit.
Nee, dan Evelien (Net 5), met 500.000 aanhangers. Wat een klasseverschil! Met Martin Bril en zijn heldin is het vreemd gesteld. Zo veel als ik houd van de Volkskrant-stukken, inclusief of soms zelfs speciaal die waarin hij de vrouwenziel ontleedt, zo oninteressant vind ik Evelien en haar lotgevallen in Vrij Nederland. Ze wil maar geen mens worden, laat staan een Agnes. In De wereld draait door legde Bril voor de tv-première uit dat de papieren Evelien opzettelijk diffuus is gelaten om de lezer de mogelijkheid te geven zelf in te vullen, te projecteren. Maar tot dat huiswerk voel ik me nooit uitgedaagd. Ik zie «modern leven» waarin haar van alles overkomt zonder dat ze me gaat boeien – noch in de keuzes die ze maakt, noch als de enigszins tragische speelbal van toevalligheden die ze vooral lijkt te zijn. Kim van Kooten, de tv-Evelien, zei in dezelfde uitzending dat ze eigenlijk niet te weten was gekomen wie haar personage was. Dat verdroot de auteur en hij bezong zijn heldin als intelligent, witty en vol zelfspot. En als tragisch doordat ze, in de dertig, beseft de foute keus te hebben gemaakt: geen carrière.
Hoe dan ook: in drama is alles anders. Evelien is comedy geworden en hoe pijnlijk soms de gebeurtenissen, altijd is er vooral ook vrolijkheid, verzoening zoniet happy end. We beginnen de dag met wekker, Evelien en Harko in bed en eindigen er ook elke aflevering in – al is de samenstelling van het gezelschap ’s avonds vaak anders. Dan kunnen er, tegen de bedoeling in, kinderen, zus, grootouders bij liggen. Want zoals gepland gaat het nooit. Evelien is middels Kim van Kooten lichaam, motoriek en stem geworden en hoewel ze iets van een stripfiguurtje en een typetje heeft, is ze toch veel meer «mens» dan haar papieren zuster. Erg leuke rol trouwens. Voor haar omgeving geldt dat nog veel sterker: Harko (mooi door Peter Blok) lééft, net als de ook al zo knap gecaste kinderen. De scenario’s van Karin van der Meer zijn werkelijk geslaagd, de dialogen geestig, het spel is over de breedte heel goed en regisseur Rita Horst (onder meer De Daltons) behoeft geen krans. Evelien is het beste drama dat de commerciëlen tot nu hebben gemaakt.