Corbyns Brexit-strategie begint te wankelen

Londen – ‘Ze staat achter je! Ze staat achter je!’ Alsof ze tijdens de donkere dagen voor Kerstmis bij een kluchtige voorstelling van Assepoester zaten, zo gingen de Kamerleden onlangs tekeer toen Jeremy Corbyn sprak tijdens een Brexit-debat. Achter hem stond een eurogezinde partijgenote klaar om iets op te merken, maar de stoïcijnse oppositieleider piekerde er niet over het woord even weg te geven. Eensgezind waren de Conservatieven, eindelijk, bij hun kwajongenspogingen een tweespalt te veroorzaken binnen Labour.

Beide grote partijen zijn gespleten, maar beide op een andere manier. Bij de Tories zitten de rebellen op de achterbankjes, terwijl ze bij Labour de dienst uitmaken. De meeste sociaal-democraten zijn uiterst eurogezind, maar als het om de Brexit gaat nemen Corbyn en zijn schaduwkabinet een agnostische houding aan. Waar Venezuela en de Palestijnse kwestie passie ontlokken, beschouwen ze Brexit vooral als een sluipweg naar de macht, geduldig wachtend totdat de Conservatieven zichzelf hebben vernietigd.

Ironisch genoeg zorgt de ‘dreiging’ van de socialist Corbyn aan de macht ervoor dat de Tories nog bijeen zijn. Moeilijker zouden ze het hebben gehad als Labour werd geleid door iemand als de innemende Jess Phillips die het Lagerhuis onlangs trakteerde op een geestige en ontroerende anti-Brexit-speech. Corbyn zit echter met een probleem: zijn partij vertegenwoordigt niet alleen de meest eurogezinde maar ook de meest eurovijandige kiesdistricten van het land, niet alleen Hampstead en Hackney maar ook Hartlepool en Havering.

Corbyn, die de EU eigenlijk beschouwt als een neoliberaal bolwerk, probeert beide kampen tevreden te houden. Hij staat terughoudend tegenover een nieuw referendum en kon zich er niet toe brengen zijn politieke vrienden te berispen die tegen het uitstel van de Brexit hadden gestemd, een plan dat door een voornaam Labour-Kamerlid was ingediend. Ten einde raad in hun pogingen de Brexit een halt toe te roepen, overwegen Labour-afgevaardigden de fractie te verlaten om een nieuwe partij te vormen, samen met Liberaal-Democraten en eurogezinde Conservatieven.

De eurogezinde beweging moet eindelijk een stem geven aan de 48 procent van de kiezers die tegen Brexit stemde. Corbyn blijft ondertussen dromen van parlementsverkiezingen die hem, net als het personage Harry Perkins uit de politieke film A Very British Coup, naar 10 Downing Street brengen. Zijn wens komt mogelijk uit, want er gaan geluiden dat premier May deze op 6 juni, de dag van D-day, wil houden, kort na Brexit. Uit een recente peiling echter bleek dat Labour is weggezakt in de peilingen, stemmen verliezend van beide Brexit-stammen. Een knappe prestatie, gezien het beleid van de regering.