Crisishaardencrisis

Het gaat slecht met het kabelstation CNN, zo melden de schrijvende concurrenten van The Washington Post niet zonder leedvermaak. Voor het eerst in de veertienjarige loopbaan van mediatycoon Ted Turner dalen de kijkcijfers van zijn paradepaardje en loopt de winst terug. In het eerste kwartaal van dit jaar daalden de advertentie-inkomsten met 7,5 procent, onder meer omdat CNN gedwongen was om adverteerders ter compensatie van de gedaalde kijkcijfers gratis zendtijd ter beschikking te stellen.

Wie weet hoe CNN zichzelf bij publiek en adverteerders aanprijst, begrijpt waarom de zender het dezer dagen moeilijk heeft. ‘CNN covers the world’, luidt de slogan bij een veelvertoonde CNN-commercial waarin de kijker wordt getrakteerd op een collage van verschrikkingen die letterlijk de wereld moet verbeelden: oorlogen, branden, natuurrampen en straatgevechten.
De beelden gaan vergezeld van pompende muziek die alle lust tot nadenken onderdrukt - zelfs bij staatshoofden, zoals de Belgische premier Dehaene tot zijn ontsteltenis bemerkte. In een gesprek met Bill Clinton bracht hij de massamoord in Ruanda ter sprake, waarop Clinton repliceerde: 'Ik weet dat er daar een groot probleem is, maar het is nog niet opgepikt door CNN.’
En daar zit ’m de kneep. De nieuwe wereldorde bood CNN aanvankelijk prachtkansen voor live-verslaggeving, bijvoorbeeld over de Golfoorlog en de Russische coup-poging van augustus 1991, waarbij de berichtgeving door zijn snelheid, compactheid en wereldwijd bereik als het ware zelf deel uitmaakte van het nieuws. Maar sindsdien zit de klad in de internationale moord en doodslag. Voor een zender die drijft op constante berichtgeving uit crisishaarden valt er kennelijk even geen eer te behalen.
Aan de verslaggeving ligt het niet. CNN beschikt over ster-reporters als Peter Arnett, Christiane Amanpour en Richard Blystone die zeer geengageerd zijn. Arnetts reportages vanuit het belaagde Bagdad ten tijde van de Golfoorlog zijn de hele wereld over gegaan. De berichtgeving van Blystone vanuit Somalie was voor de goede verstaander een vernietigend commentaar op Operatie Restore Hope. En Amanpour bestond het om Clinton in een live-uitzending over Bosnie voor een weifelaar en een draaikont uit te maken.
De recente primeur van China-correspondent Mike Chinoy, die door de Noordkoreaanse president Kim Il-Soeng exclusief werd toegelaten bij zijn gesprekken met Jimmy Carter, zorgde zelfs voor een kortstondige opleving in de kijkcijfers. Maar het huidige beleid van de redactie in Atlanta, die druk stuivertje wisselt met presentatoren, en reporters van hot naar her stuurt op zoek naar een sensationeel verhaal, zet geen zoden aan de dijk. Het publiek is crisismoe.
Voor de weldenkende kijker is dit geen ramp, en wie immuun is voor reclame en giechelende duo-presentatie vindt op CNN altijd wel iets van zijn gading. Programma’s met achtergrondnieuws zoals als The International Hour, Diplomatic License en The Capital Gang kunnen zelfs een regenachtig weekend redden, maar daarmee scoort een wereldzender niet. Wat iedereen al wist, wordt nu ook door CNN-president Tom Johnson toegegeven, zij het voorlopig nog bij wijze van grap: 'Wat CNN nodig heeft is een stevige oorlog.’(aart brouwer)
De afgelopen zeven paarse weken heeft dagblad De Telegraaf weer eens ouderwets scherp kunnen fulmineren tegen de slappe knieeen van Wim Kok. Dag na dag legde het dagblad de zweep over de paarse tandem-Kok/Van Mierlo, terwijl Frits Bolkestein iedere ochtend weer kopsgewijs op de voorpagina werd toegezongen. Het is dan ook met grote voldoening dat het hoofdredactionele commentaar van De Telegraaf van afgelopen dinsdag melding maakt van het paarse echec. 'De VVD heeft niets te winnen bij een kabinet dat gebaseerd is op onduidelijke afspraken en dat niet bij machte is noodzakelijk harde ingrepen, ook in de sociale zekerheid, te doen. Bolkestein kon dan ook niet anders dan aanvullende wensen ter tafel leggen, waarop anderen afhaakten’, aldus De Telegraaf.
De grote vraag is echter of de medewerkers van het dagblad zelf wel over de ijzeren wilskracht beschikken die wordt gevergd bij de vervolmaking van Nederland naar bolkesteiniaans model. Pure verontrusting en afgrijzen zetten de toon in een Telegraaf-reportage van afgelopen zaterdag, die het verloop van de verplichte herkeuring voor WAO'ers tot onderwerp heeft. Veel scheller dan in de andere dagbladen keren verslaggevers Milco Aarts en Angelo Vergeer zich tegen het bikkelharde herkeuringsregiem. 'Iedereen die hier binnenkomt en een hoofd, twee armen en twee benen heeft, is goedgekeurd’, zo citeren zij een keuringsarts. En: 'Mensen met kanker of stoflongen die nog enkele jaren te leven hebben, zullen niet meer in deze uitkering mogen blijven.’
Het verslag van het duo giert van de oprechte verontwaardiging over zoveel bureaucratische hardvochtigheid bij de 'zuiveringsactie’ onder de negenhonderdduizend WAO'ers. En terecht. Het is alleen moeilijk te rijmen met de bloedstollende bezuinigingslyriek waarmee de collega’s de informatierondes van paars hebben begeleid. Verliest de Verschrikkelijke Bolk zo weer een vriend? (rene zwaap)