Dirk van Weelden

Crisisshit op z'n Frans

Dirk van Weelden, Het refrein

Uitg. Meulenhoff, 127 blz., ƒ26,50

Verwonderlijk dun is het nieuwe boek van Dirk van Weelden. Ik dacht dat Van Weelden een ouwehoer was, afgaande op het flux de bouche dat hij met enige regelmaat demonstreert in het televisieprogramma Zeeman met boeken, en gelet op de omstandigheid waarmee hij zijn gedachten uiteenzet in bijvoorbeeld zijn vorig jaar verschenen bundel essays en verhalen Van hier naar hier. In zijn nieuwe roman beschrijft hij zijn eigen schrijverstype als de «zichzelf opblazende stakker», aan één stuk door lullend en daarmee iedereen in zijn omgeving afremmend.

Deze kletsmajoor heeft echter nu een roman geschreven met het formaat van een novelle, die niet alleen een verbazend geringe omvang heeft, maar ook verrassend speels, frivool en mooi is. En Frans! Dirk van Weelden schreef met Het refrein een Franse roman, licht van toon maar existentialistisch qua strekking. Een onuitputtelijk arsenaal van hippe jonge mensen, werkzaam in vrije artistiekerige beroepen of in dienst van moderne media, tovert hij te voorschijn om een sage over het wezen van de liefde, of liever gezegd: de verliefdheid, te schrijven.

Het is het verhaal van Laura en Kasper die allebei, eind-twintigers, zo hun manier hebben gevonden om de liefde te bedrijven en die tegelijkertijd op afstand te houden. Laura doet het al enige tijd met Rik, die er een harem op nahoudt met een minimale permanente bezetting van vijf. Iets mist, Laura is zich daarvan vaag bewust. Maar wat? Toch die ene grote, langdurige liefde? Het enige stel in haar omgeving dat in haar ogen bewijst dat het mogelijk is, liefde vanaf de schoolbanken, valt op hun jubileumfeestje genadeloos door de mand

Kasper heeft zijn rondborstige langbenige Francesca. Hij kan met haar voor de dag komen, maar hij weet ook dat naarmate haar dromen van huis, boom, beest pregnanter worden hij alert zal moeten reageren. Nog één gezamenlijke vakantie en dan wegwezen! In het feit dat zelfs dat ene ouwelijke stel in z'n omgeving het niet zal redden, schept hij een onbedaarlijk genoegen.

En dus ontmoeten Laura en Kasper elkaar op dat feestje van het middelbareschoolstel, het feestje dat ontaardt in «echte crisisshit», en krijgen ze ruzie. Vanaf dat moment zitten ze in elkaars hoofd. Erg leuk (leuk? ja leuk) laat Van Weelden scènegewijs de onvermijdelijke geschiedenis zich ontrollen. Een paar alinea’s Kasper, eenzelfde hoeveelheid Laura. En dat je dan toch gaat snakken naar die wederzijdse bekentenissen! En dat de schrijver je daarin niet teleurstelt! En dat hij toch ook nog laat doorschemeren dat het allemaal op valse voorstellingen van zaken is gebaseerd! Het is het oude verhaal van moedwil en misverstand, gehuld in een soepel vallend jasje, voortstappend op elegante pumps. Kortom, onvervalste crisisshit op z'n Frans.