Media

Crying times

Leven we in crying times, met het ene nieuwsbericht nog treurniswekkender dan het andere, komt De Groene Amsterdammer opeens met een themanummer over humor. Verzoek van de redactie: of mijn column een beetje ‘op het thema kan aansluiten’.

Grapje zeker.

Valt er de laatste tijd nog wat te lachen dan? Ik zou zeggen: genoeg, als je gevoel voor humor tenminste die van het bitterste soort ironie is.

Case in point: Vladimir Poetin heeft net een antihomowet in het leven geroepen die het verbiedt om ‘niet-traditionele seksuele relaties te propageren’. U leest het goed: de man die ieder jaar in blote bast op het staatsportret gaat (Vladimir, naakt op een paard; Vladimir, naakt met een hengel; Vladimir, naakt met een geweer) duldt geen reclame voor homo-erotica. Ondertussen laat-ie consequent de Pussy Riotsarresteren: vrouwen die bij wijze van protest overal gratis en voor niets hun tieten laten zien.

Mixed signals, Vladimir, mixed signals.

Over Rusland gesproken: heeft u het laatste nieuws omtrent Edward Snowden al vernomen? De klokkenluider, verantwoordelijk voor de onthulling van de grootste privacy­schendingen sinds mensenheugenis, heeft net asiel aangevraagdin het land van wodka en vermoorde journalisten om vervolging te voorkomen in het land van Big Mac en Vrijheidsbeeld. Zo ironisch heeft zelfs Monty Python ze nog nooit gegeten. Enige geruststelling: Edwards vriendin is paaldanseres, dus van homo­propaganda kan hij in ieder geval niet worden beticht.

Je zou er bijna om lachen, als het niet zo diepbedroevend was.

Ondertussen is in Brazilië de bevolking massaal de straat op gegaan om te protesteren tegen, I kid you not, het WK voetbal van 2014. Romario, voormalig sterspeler van het Braziliaanse elftal en gezicht van de protesten: ‘Er is tot nu toe 2,38 miljard euro uitgegeven aan nieuwe voetbalstadions. Dat is genoeg om Brazilië te voorzien van achtduizend nieuwe scholen, 39.000 schoolbussen en 28.000 sportvelden in het hele land.’ Laat dit even tot u indalen: Brazilianen die protesteren tegen de organisatie van het wereldkampioenschap foesjebol in eigen land, omdat het te veel geld kost. Dan weet je zeker dat de armoede diep zit.

Je zou er bijna om lachen, als het niet zo diepbedroevend was.

Over voetbal gesproken: in Nederland kwamen mensen er vorige week eveneens massaal voor op de been. Om te vieren dat we 25 jaar geleden, ik herhaal: 25 jaar geleden, Europees kampioen werden. Als volk verlies je daarmee het recht om ooit nog te klagen over de economische crisis, vind ik. De NOS (bezuinigingen op personeel: drie miljoen in 2012) pakte uit met een vierdelige, op prime time uitgezonden terugblik, NRC maakte een 4700 woorden tellend, multi­mediaal onderzoeksartikel getiteld ‘De Dag dat Berry van Aerle Europees Kampioen werd’ en de KNVB organiseerde in een enorme partytent in Zeist een ‘terugkijkdag’ voor ‘pechvogels die de finale destijds hebben gemist’. Bij de 2-0 van Van Basten daalde het besef in dat we wel eens konden gaan winnen. Er werd uitbundig gejuicht.

Je zou er bijna om lachen, als het niet zo diepbedroevend was.

Verder binnenlands nieuws: PvdA-leider Diederik Samsom wil burgers ‘verleiden’ om ‘meer geld uit te geven’, zodat de economie een zwiep krijgt. Ik verzin dit niet: Diederik wil een crisis die is veroorzaakt door jarenlang op de pof te leven, door ons tot onze nek in de hypotheekschulden en keukens-op-afbetaling te steken, door totaal uit de hand gelopen kredietverstrekking en decadente overconsumptie, oplossen door ons – tegen de achtergrond van achttien miljard aan bezuinigingen op de sociale voorzieningen – allemaal de portemonnee te laten trekken. Ziet u het voor zich? Baan op de tocht, zorgpremie omhoog, pensioen gekort:

‘Schat, wat ga je doen?’

‘Een nieuwe tv kopen.’

‘Hoezo?’

‘Moet van Diederik.’

Veilige conclusie: de leercurve van Diederik Samsom is zó plat dat Lance Armstrong er zelfs zonder doping nog met gemak tegenop fietst.

Je zou er bijna om lachen, als het niet zo diepbedroevend was.

Massale homovervolging, een klopjacht op een 29-jarige klokkenluider, de Fifa die een ontwikkelingsland plundert, Hollanders die vieren dat ze een kwart eeuw geleden voor het laatst gelukkig waren en een sociaal-democraat die ons de Mediamarkt in jaagt terwijl hij de verzorgingsstaat afbreekt: we moeten er wel om lachen, omdat het zo diepbedroevend is. Of zoals de Britse denker Francis Bacon het ooit zo mooi verwoordde: ‘De mens heeft de fantasie om hem te compenseren voor wat hij niet is en een gevoel voor humor om hem te troosten voor wat hij wel is.’

Wijze woorden.