D'ancona bewijst het europarlement een dienst

Nee, echt netjes was het niet van PvdA-Europarlementariër Leonie van Bladel om over te lopen naar de Union for Europe Group (UFE). Het betreft hier een politiek residu van bedenkelijke aard, bevolkt als die groep wordt door Berlusconi’s Forza Italia, dolgedraaide gaullisten en vertegenwoordigers van Nieuw-Rechts in Portugal en Griekenland.

Toegegeven, over aard en wezen van de huidige PvdA-stemmer valt te twisten, maar men mag er toch gevoeglijk van uitgaan dat de stemmen voor Van Bladel indertijd niet waren bedoeld ter meerdere eer en glorie van deze duistere constellatie. Van Bladel betaalde dan ook een hoge prijs voor haar verraad. Verleden week maakte Hedy d'Ancona tijdens een zitting van het parlement in Straatsburg met enige rake klappen met een handtas duidelijk hoe de rode familie in de jaren negentig omgaat met de fellow-travellers van het neo-conservatieve blok. Van Bladel voelde zich zo bedreigd dat zij zich de rest van de zittingsdag liet vergezellen door leden van de bewakingsdienst. ‘Ik voel me hier niet meer veilig’, verklaarde ze aan de pers. Van Badel klaagde D'Ancona, tot voor kort notabene haar roommate in Brussel, aan bij parlementsvoorzitter Klaus Hänsch.
Toch zit er ook een zonzijde aan de tasjesoorlog tussen de twee sociaal-democratische diva’s. Er heerst een grote honger naar publiciteit bij de 31 Nederlandse Europarlementariërs. Iedere journalist die zich in de bunkers van de ondoorgrondelijke bureaucratie van Brussel en Straatsburg waagt, wordt overstelpt met overweldigende aandacht van de volksvertegenwoordigers, die hun interpellaties en nota’s als ware politieke marskramers aanprijzen tijdens copieuze diners en wijnovergoten aspergefeesten. Maar hoeveel moeite men zich ook getroost, het resultaat is meestal schraal. Hoewel ondertussen een derde van de Nederlandse wetgeving via Europese regels verloopt, blijft de vaderlandse pers volharden in een wat pittoreske visie op het Europese parlement. Daarbij is vermeende verspilling van overheidsgeld immer het hoofdthema.
Onlangs dook dat aspect weer eens voor het voetlicht toen SGP/RPF/GPV-vertegenwoordiger Leen van der Waal door een Britse cameraploeg werd betrapt op het signeren van de presentielijst (goed voor vijfhonderd gulden vergoeding), om daarna als een speer weer huiswaarts te gaan.
Den Haag blijft voor de pers het centrum van de wereld, wat er in het Europese hoofdkwartier gebeurt is decor. Het is een vorm van provinciaal autocentrisme dat Den Haag nog eens duur komt te staan, want ondertussen dicteert Brussel wel al de maximumlengte voor bananen in de EG en god mag weten wat nog meer. Om ware passie voor het Euro-gebeuren los te maken is er derhalve zwaar geschut nodig. Het Europarlement schreeuwt om affaires die Brussel en Straatsburg op de politieke landkaart zetten. De zware aanval van Hanja Maij-Weggen op Frits Bolkestein in zijn vermeende hoedanigheid van Filip Dewinter-kloon was er zo een. Het tasjesincident is weer een goede stap in de richting. Dames, ga zo door!