Dames en domkoppen

KUNNEN MANNEN oprecht verliefd worden? Volgens Ellen Fein en Sherrie Schneider, de auteurs van de Amerikaanse bestseller The Rules, niet. Mannen voelen zich niet aangetrokken tot personen, maar uitsluitend tot lastige situaties. Wil je als vrouw ‘de man van je dromen veroveren’, dan zul je je erop moeten toeleggen de omstandigheden te scheppen die de verliefdheid van een man oproepen en bestendigen. Dat gebeurt alleen wanneer je ertoe bereid bent vijftien geboden toe te passen die erop gericht zijn elke vorm van individualiteit te elimineren.

Mannen zijn op geen enkele manier geïnteresseerd in menselijk eigenschappen, maar reageren alleen op de prikkel van de uitdaging. Vrouwen verlangen per definitie naar het huwelijk, zo weten de schrijfsters, maar ze weigeren eenvoudigweg te accepteren dat er gewerkt moet worden voor het ultieme doel: het bed delen met een wettige echtgenoot.
In The Code, de onlangs verschenen reactie op The Rules, lijken de auteurs Nate Penn en Lawrence LaRose een vergelijkbare opvatting aan te hangen. Iedere mannelijke vrijgezel, hoe onaantrekkelijk ook, vormt de natuurlijke prooi van de loslopende vrouw en dient zich zo snel mogelijk De Code eigen te maken, opdat hij zo vaak mogelijk seks kan hebben zonder zich te hoeven binden. Ongetwijfeld is The Code een ironische reactie op The Rules, maar opvallend blijft wel dat de mannelijke auteurs geen moment op de gedachte lijken te komen de fundamentele gedachte achter de dameshandleiding aan te vallen.
In The Rules wordt de vrouw geadviseerd haar garderobe aan te vullen, nieuwe make-up te kopen en het haar te laten groeien. Vervolgens dient ze haar huis op te ruimen - ‘mannen houden van vrouwen die schoon en netjes zijn’ - en te oefenen in het glimlachen. Het allerbelangrijkste is echter dat de lezeres zich aanwent in het bijzijn van een aantrekkelijke man zo min mogelijk te praten. Elke mededeling van persoonlijke aard zal tijdens de eerste afspraakjes ingeslikt moeten worden, opdat het jachtinstinct van de man gewekt wordt en hij zich dankbaar begint te realiseren dat hij in het gezelschap van een unieke vrouw verkeert.
Het enige seksuele wapen van de vrouw is immers haar 'mysterie’ en de potentiële minnaar dient erop getraind te worden dat hij haar moet aanbidden, wil hij de vrouw die hij achteloos dacht mee uit te kunnen vragen, ooit kunnen overhalen tot zoiets als seksueel contact.
Als een man je opbelt - uiteraard bel je hem nooit zelf - is het verstandig de eierwekker te pakken en die op tien minuten te zetten. Je moet altijd zelf een einde aan het gesprek maken en nà woensdag geen uitnodigingen voor het weekend accepteren.
Vrouwen die leven volgens De regels stellen zich op als godinnen en verwachten ook als zodanig behandeld te worden. Tijdens de eerste drie etentjes glimlach je veel, praat je nooit over jezelf, neem je na hooguit vijf uur zelf het initiatief om de avond te beëindigen en laat hem de rekening betalen. Seks stel je uit tot minstens twee maanden na de eerste afspraak, terwijl je de man blijft bestoken met suggesties van geheimzinnige kapers op de kust en vage aangelegenheden die je onmiddellijke aandacht behoeven. Aantrekkelijke vrouwen zitten nooit een avond voor de televisie, hebben het altijd druk en wekken de indruk dat duizenden mannen voor hen door het stof kruipen.
In The Code wordt mannen aangeraden vrouwen in eerste instantie zo veel mogelijk tegemoet te komen - romantische dinertjes bij kaarslicht scoren hoog - en de verliefdheid aan te wakkeren door zich op te stellen als gekwelde zielen - 'in iedere vrouw schuilt een Florence Nightingale’ - maar haar vervolgens te verwarren met dubbele boodschappen, 'angstaanjagende anekdotes’ over de perfecte lichaamsmaten van ex-vriendinnen, opdat de vrouw begrijpt dat ze er verstandig aan doet een betrouwbaarder minnaar te zoeken. Zowel in The Rules als in The Code lijken de auteurs ervan uit te gaan dat mannen absoluut niet geïnteresseerd zijn in vrouwen, maar wel willen neuken.
Natuurlijk is het zo dat De regels tot op zekere hoogte werken. Ongetwijfeld hebben 'spelletjes’ een functie tijdens de verleidingsfase - ze bieden een zekere zelfbescherming en maken de jacht opwindender - en gek genoeg bestaan er wel degelijk mannen die in slaafse aanbidders veranderen zolang je ze kunstmatig op afstand houdt. Het vervelende is alleen dat zulke mannen hopeloos onaantrekkelijk zijn. Welke vrouw wil een man die zich zo gemakkelijk laat manipuleren? Wie wil er in hemelsnaam met iemand naar bed die zo dom is? Alsof opwinding niets te maken heeft met het subtiele evenwicht tussen plotselinge herkenning en onbegrijpelijke verschillen. Alsof seks niet pas leuk wordt als je iemand ontmoet die de indruk maakt tegen je opgewassen te zijn.
De vijftien regels daarentegen zijn ontworpen om de vrouw voldoende seksuele macht te verschaffen, opdat zij haar minnaar een huwelijksbelofte kan afdwingen. Dat zij daarbij haar eigen seksuele verlangens moet onderdrukken, lijkt de auteurs van The Rules geen enkel probleem. 'Zodra je met hem getrouwd bent, kun je elke avond met hem naar bed!’ Een tikje misleidend advies misschien, want de vrouw die net moeizaam een man heeft binnengesleept door De Regels toe te passen kan moeilijk plotseling in een seksueel wezen met individuele verlangens veranderen.
Volgens Ellen Fein en Sherrie Schneider verdient het aanbeveling in bed passief te blijven. Ga vooral niet af op de theorieën van Masters en Johnson, want die zijn gescheiden, zo meldt het dameskoppel. 'Ontspan je en vertrouw erop dat hij je laat genieten. Laat het verkennen van je lichaam maar aan hem over. Hij moet niet het gevoel krijgen dat je lastig en veeleisend bent in bed.’ Aldus De regels, die geen antwoord lijken te hebben op de vraag hoe het in de toekomst nou allemaal moet in het huwelijksbed.
Gelukkig is er inmiddels een vervolg op The Rules aangekondigd: De Regels Binnen Het Huwelijk. Wat die adviezen zullen behelzen weet ik niet, maar ik vermoed dat de vrouw ook binnen het huwelijk niet geacht wordt al te veeleisend te zijn.
Volgens mij houden de damesauteurs niet zo van seks. Ellen Fein en Sherrie Schneider richten zich doelbewust op de vrouwelijke lezer die zich seksueel machteloos voelt. Te vaak afgewezen en vernederd, omdat zij in de liefde te veel gaven en te weinig terugkregen. Emotioneel rijp voor het concept uit de jaren vijftig - alleen door het onderdrukken van haar seksualiteit kan de vrouw zich emotioneel staande houden - en vastbesloten om zich niet opnieuw te laten kwetsen. Deze naar liefde hunkerende lezeres krijgt voorgehouden dat zij iedere man kan veroveren, mits zij zich strikt aan De Regels houdt.
Blijkbaar zijn er nog altijd vrouwen die menen dat mannen achterlijk zijn. Een nauwelijks ontwikkeld soort dat getraind moet worden en onder de duim gehouden. Behandel iedere man als de minkukel die hij van nature is, houd hem aan het lijntje en laat hem onmiddellijk vallen als zich een betere aandient. Liefde is oorlog. Mannen willen nu eenmaal seks, vrouwen een financieel comfortabel bestaan. Gedraag je onder alle omstandigheden als een dame en je kostje is gekocht. Voor het leven.