Dans

Danser op schoot

Dans Stau

Choreografe Anouk van Dijk speelt al sinds 2003 met Stau, een dansproject waarbij de traditionele publieksopstelling overboord gegooid wordt en de choreografie zich aan ieder nieuw theater, aan iedere nieuwe locatie aanpast. Het is over de hele wereld in zeer verschillende versies vertoond. Zo dansten in Basel vijftien dansers in een enorme negentiende-eeuwse hal, terwijl in Shanghai 25 dansers voor 75 man publiek in een piepkleine ruimte uit de voeten moesten kunnen. Voor Nederland heeft Anouk van Dijk een versie voor vier dansers gemaakt. Het publiek wordt in het eerste deel van de voorstelling in een klein vierkant opgesteld; de twee danseressen die binnen dat carré staan hebben weinig ruimte en moeten rakelings langs elkaar en het publiek bewegen. Dat levert bij vlagen spannend theater op, maar het bewegingsmateriaal is helaas aan de povere kant, het tweetal staat het grootste deel van de tijd een beetje langs elkaar heen te kronkelen. Mijn hart ging uit naar een wat stugge heer op de eerste rij die de heupwiegende, zwetende danseres die aan zijn voeten lag niet durfde aan te kijken, en met opgetrokken schouders strak voor zich uit keek.

Er hing sowieso een beetje een giechelige sfeer: het is een opluchting als de danseres haar hoofd in de schoot van je overbuurvrouw vlijt in plaats van in de jouwe.

In het tweede deel werd alles gelukkig wat losser. Publiek en dansers konden zich vrij door de ruimte bewegen, en het was leuk om te zien hoe de vier dansers hun weg zochten door het publiek en probeerden de hele ruimte te beslaan. Het is tenslotte een van de doelstellingen van Stau om elke ruimte helemaal bij het stuk te betrekken. Die doelstelling werd in Bellevue niet waargemaakt. Het unieke karakter van de theaterzaal bleef onaangesproken en de voorstelling had in iedere andere ruimte op precies dezelfde manier gespeeld kunnen worden. Ook in het tweede deel was het bewegingsmateriaal saai en prachtige kansen voor een confrontatie publiek-dansers-ruimte bleven onbenut. Heel even, helemaal aan het einde, kwam de magie waar ik me al de hele avond op had verheugd.

Stau is een interessant project. Door dansers tussen het publiek op te stellen en de mensen vrij rond te laten lopen wordt een voorstelling boeiend, omdat je dicht op de huid van de dansers zit (en zij op die van jou) en omdat het spannend is deel uit te maken van een choreografie zonder dat je er vooraf erg in hebt. Maar een project als dit mag qua choreografie niet in de conceptfase blijven steken en vraagt om ervaren dansers die kunnen goochelen met het dansmateriaal, het publiek, de ruimte en met specifieke situaties. Dat was hier niet het geval. Misschien komt er over een tijdje een versie van Stau die zijn grote belofte wél waarmaakt.

Stau, door Anoukvandijk dc. Tournee

t/m 11 januari. www.anoukvandijk.nl