Dariusz sobecki look-alike van leonardo dicaprio

‘Mijn buurmeisje kwam met zijn foto. Ik had nog nooit van Leonardo gehoord. Vond ook niet dat ik leek. Toen kwam Romeo and Juliet uit. Mensen stootten elkaar aan, meisjes volgden me tot aan mijn huisdeur, paparazzi wachtten me op…

Ik heb van jongs af aan de clown gespeeld, toneelstukjes opgevoerd voor familie en op school, dus deed ik soms mee met de grap. Als een meisje keek, zette ik mijn kraag op, dan was ze ervan overtúigd dat ik Leonardo was.
Ik ben geboren in Polen, maar mijn vader woont in Duitsland. Toen ik bij hem op bezoek ging, landde tegelijkertijd een Duitse popster op het vliegveld. Honderden fans stonden klaar. Opeens zagen ze mij. Ze draaiden zich om, als in een film. Gegil, geschreeuw, eentje viel flauw. Mijn vader snapte er niets van. En ik maar handtekeningen uitdelen. Dat ik het met links deed - Leonardo is rechts - drong niet eens tot ze door.
Toen dacht ik, misschien valt er wat mee te verdienen. Ik heb voor Titanic promotie gedaan, want Leonardo had het te druk. Vóór zo'n optreden ben ik nerveus, ik wil niet dat ze me uitfluiten. Maar daarna is het alsof ik Leonardo wórd. Ik weet hoe hij kijkt, wat hij eet, hoe zijn oma heet, alles. We lijken niet alleen uiterlijk op elkaar: hij houdt van pasta, ik van pizza - dat is allemaal Italiaans. Hij geeft ook geld aan goede doelen, dat vind ik tof.
Toen ik klein was, imiteerde ik grote acteurs van de televisie. Nu heb ik het accent van Amerikaanse sterren. De Brutale Meiden interviewden me in het Engels en zelfs de fanclub van Leonardo trapte erin! Ik had afgesproken dat op de aftiteling zou staan dat ik de look-alike ben. Als iemand dan denkt: leuk voor de opening van mijn winkel, is het voor mij kassa. Maar ze hebben het er niet op gezet. Vervelend, want nu moet ik steeds vertellen: “Nee, het was Leonardo niet, ík was het!”
Als ik mijn havo-examen heb gehaald, ga ik naar Amerika. Ik kan stand-in worden, regisseurs en acteurs leren kennen, een telefoonboekje vol. Dan klim ik op tot een echte acteur. Dat wilde ik al van kinds af aan. Hoe het dan moet met twee Leonardo’s op de wereld? Tja, dat is misschien weer onhandig. Maar ik ga het maken, hoe dan ook.’