Romy Schneider

Dartele seksgodin

Een retrospectief en een nieuwe biografie bewijzen eer aan Romy Schneider, de actrice die gemaakt was voor de close-up.

Zoals in de meeste films met Romy Schneider moest ook in Orson Welles’ The Trial (1962) de cameraman ongetwijfeld topsport beoefenen om de actrice bij te benen. Want Romy Schneider loopt bijna nooit in een film, ze dartelt. En Welles maakt prachtig gebruik van haar natuurlijke energie. Zijn film, naar Franz Kafka, is een donker, expressionistisch werk waarin set en structuur overheersend zijn in de mise-en-scène. Door juist de feeërieke Schneider hierin te plaatsen, en haar personage met een close-up te introduceren, verhevigt hij het effect van vervreemding en paranoia. Jozef K., gespeeld door Anthony Perkins, is meteen verliefd. Er volgt een schitterende scène waarin Jozef en Leni elkaar kussen op een berg van oud papier en weggegooide boeken – een metafoor voor de falende, repressieve bureaucratie. Het is een briljante film en misschien wel het beste werk in het oeuvre van Romy Schneider.

Een nieuwe biografie door Adrian Stahlecker is getiteld Romy Schneider: Een leven vol triomfen en tragedies. Dat dekt de lading. Op een bijna roddelbladachtige manier schetst de auteur het leven van de beroemde actrice, van haar doorbraak met de Sissi-films in de jaren vijftig, haar sterrendom en haar stormachtige liefdesleven tijdens de hoogtijdagen van de Europese film in de jaren zestig en zeventig tot haar dood (zelfmoord?) in 1982. ‘Dood ten gevolge van een gebroken hart’, was de teneur van de sensationele berichtgeving in die tijd. Romy was een celebrity. Want: het Sissi-effect, talloze liefdesaffaires met supersterren als Alain Delon, het veelvuldig gebruiken van cocaïne en marihuana, en een kind dat ze vroeg aan de dood moest afstaan. Dit soort analyses van Romy Schneider is even onvermijdelijk als terecht. Ze was naast Brigitte Bardot, Jeanne Moreau, Claudia Cardinale en Sophia Loren een superster in een uniek tijdperk in de Europese cinema.

Terwijl de nouvelle vague tot wasdom kwam maakten cineasten als Vittorio de Sica, Luchino Visconti en Federico Fellini grote films voor een groot publiek. En ze hadden grote sterren nodig. Aanvankelijk was Romy Schneider niet groot genoeg. Daarom werd ze groot gemaakt. Begin jaren zestig kreeg ze een rol in Visconti’s deel van het door Carlo Ponti geproduceerde vierluik Boccaccio ’70. De episode heet Il lavoro en draait om een rijke gravin met een echtgenoot die haar met prostituees bedriegt. Als tegenzet besluit Romy’s personage haar man voortaan voor seks te laten betalen. Voor de productie was Visconti niet tevreden met Romy’s uiterlijk. Volgens Adrian Stahlecker stuurde hij haar naar Parijs, waar Coco Chanel haar onder handen nam. Gevolg: de nieuwe Romy Schneider: stijlvol, superslank en dodelijk sexy.

Visconti’s film is ietwat een mislukking – op één scène met Romy Schneider na. De brave gravin gaat in bad, en als ze eruit stapt, is ze een vamp: een middenshot van de naakte, natte rug van Romy, gevolgd door een crash zoom wanneer ze zich omdraait en haar grote, bijzondere ogen laat zien die in Welles’ The Trial zo belangrijk zouden zijn. In deze paar seconden wordt Romy Schneider, seksgodin, geboren.

Dat imago was diep geworteld toen Jacques Deray in 1968 La piscine maakte, een prachtige erotische thriller waarin Romy’s tegenspeler haar voormalige minnaar Alain Delon is. De film draait om lichamen, zon en het zwembad – om een gebronsde Romy Schneider in bikini. En wederom met nat haar en verleidelijke ogen. La piscine is een film die zo moeilijk verkrijgbaar is (en ook nooit ergens in een bioscoop draait) dat hij exclusief in de herinnering voortleeft, en zo alleen maar mooier wordt.

Dat geldt niet voor Claude Sautets César et Rosalie (1972), die vrijelijk op dvd beschikbaar is. In de film speelt Romy tegenover Yves Montand in een behoorlijk saai verhaal over een liefdesdriehoek. Het werk is conservatief gefotografeerd, met grauwe kleuren en veel statische shots, en rechttoe, rechtaan gemonteerd. Het is een raadsel waarom de film critici bekoort, en waarom het Filmmuseum te Amsterdam ervoor heeft gekozen juist deze titel in een nieuwe kopie uit te brengen. De besluiteloosheid van Romy’s Rosalie – ze moet kiezen tussen de aardse Montand en de artistieke Sami Frey – tekent een werk dat eigenlijk geen ziel heeft. Het enige lichtpunt is de sterk acterende Yves Montand.

Wat overblijft, is de close-up. Net als alle grote filmsterren was Romy Schneider gemaakt voor de close-up. De lens buigt haar beeltenis om tot iets levensgroots, tot iets wat groter dan het leven is, iets wat abnormaal is.

Jozef K., die aanbelt.

Leni, die opendoet.

Een rechthoekig luikje schuift open, en dat is de close-up op het scherm, en binnen de kaders van het luikje verschijnen grote, donkere ogen.

Zie hieronder het volledige filmprogramma van Romy Schneider

La banquière
Francis Girod (FR 1980)
Frans gespr., Nederlands ondert. 131’ kleur

Zes jaar na Le trio infernal maakte Francis Girod opnieuw een film met Romy Schneider. Nu speelt ze de rol van Emma Eckhert, een jonge Parisienne van eenvoudige komaf, die dankzij haar risicovolle beleggingstechnieken razendsnel carrière maakt als bankier van ‘de kleine man’. Girod tekent Eckherts opkomst en ondergang in het Parijs van de jaren twintig en dertig (‘les années folles’), waarin politieke corruptie en schandalen hand in hand gaan. Met o.a. Jean-Louis Trintignant en Claude Brasseur.
26 + 28 + 29 aug 21.30

Boccaccio ’70
Fellini, Monicelli, De Sica & Visconti (IT/FR 1962) Italiaans gespr., Nederlands ondert. 208’ kleur
Producent Carlo Ponti koppelde grote regisseurs aan sterren in een zogeheten ‘omnibusvertelling’ (korte films van verschillende regisseurs onder één titel). De titel Boccaccio ’70 verwijst naar Boccaccio’s scandaleuze vertelling Decamerone. Fellini, Monicelli, Visconti en De Sica regisseren Anita Ekberg, Marisa Solinas, Sophia Loren en Romy Schneider. In deel twee (Il lavoro van Visconti) probeert Schneider haar echtgenoot op te winden door zich als callgirl voor te doen. Deze film vormt haar debuut in de zogenaamde auteurscinema. Vertoond wordt de vierdelige kopie.
2 t/m 8 aug 19.15; 5 aug óók 14.30

**The Cardinal
Otto Preminger (VS 1963)
Engels gespr., Nederlands ondert. 175’ kleur
Drama rond morele conflicten. Stephen Fermoyle klimt op van priester tot kardinaal en krijgt te maken met het ongetrouwd moederschap van zijn zuster, racisme van de Ku Klux Klan en nazi-sympathieën van collega-geestelijken. Schneider is te zien als de Weense Annemarie von Hartman, die Fermoyle een warm hart toedraagt. Schneiders vader Wolf Albach-Retty speelt een klein rolletje; het was de enige keer dat vader en dochter samen in een film te zien waren. The Cardinal kreeg zes Oscar-nominaties maar won er geen.
25 juli 19.30; 31 juli + 1 aug 19.15

César et Rosalie
Claude Sautet (FR/BRD/IT 1972)
Frans gespr., Nederlands ondert. 110’ kleur
Klassieke ménage à trois-vertelling van Claude Sautet. Rosalie (Romy Schneider) worstelt met haar gevoelens voor twee mannen, de vermogende schroothandelaar César (Yves Montand) en schilder-decorateur David. Samen vormen zij De Ideale Man. Sautets schildering van een openlijke driehoeksverhouding past in het tijdsgewricht van de vroege jaren zeventig waarin het burgerlijk huwelijk op de schop werd genomen. Het bitterzoete César et Rosalie was een groot publiekssucces.
28 juni t/m 11 juli 19.30 + 21.45; 12 t/m 24 juli + 26 t/m 30 juli 21.15; vanaf 2 aug, zie www.filmmuseum.nl

Christine
Pierre Gaspard-Huit (FR/IT 1958)
Duits gespr., Nederlands ondert. 99’ kleur
Liefdesdrama, gebaseerd op Arthur Schitzlers toneelstuk ‘Liebelei’, geeft een inkijkje in de Weense aristocratie van rond 1900. De jonge officier Franz Lobheimer (Alain Delon) heeft een verhouding met een getrouwde barones.
Dan wordt hij verliefd op de jonge Christine (Romy Schneider). Tijdens de opnamen van Christine begonnen Schneider en Delon een relatie. Het Filmmuseum vertoont de mede door Schneider ingesproken Duitse versie. Actrice Magda Schneider speelde dezelfde rol als haar dochter Romy in Max Ophüls’ Liebelei (1933).
15 juli 17.00

Clair de femme
Constantin Costa-Gavras (FR/BRD/IT 1979)
Frans gespr., Nederlands ondert. 101’ kleur
Constantin Costa-Gavras (1933) is de regisseur van politieke thrillers als Z (1969), L’Aveu (1970) en État de siège (1973). Met Clair de femme richt hij zich op de relatie tussen een man en een vrouw van middelbare leeftijd. Michel (Yves Montand) is in afwachting van de euthanasie van zijn terminaal zieke vrouw; hij ontmoet Lydia (Romy Schneider), wier echtgenoot zelfmoord wil plegen. De pers prees het intense spel van Schneider en Montand, maar vond de dialogen ‘literair’. Naar de gelijknamige roman van Romain Gary.
15 aug 21.30; 26 + 27 aug 19.15

Le combat dans l’île
Alain Cavalier (FR 1961)
Frans gespr., Nederlands ondert. 103’ zwart-wit
Een jonge vrouw raakt verscheurd door haar liefde voor twee mannen. Achter deze eenvoudige storyline schuilt een complex verhaal van liefde, jaloezie en verraad. In zijn speelfilmdebuut Le combat dans l’île vervlecht Alain Cavalier subtiele verwijzingen naar de OAS - de Franse geheime dienst - en de ‘vuile’ oorlog van de Fransen in de kolonie
Algerije. Jean-Louis Trintignant is te zien als de rechtse extremist die een aanslag uitvoert op een vakbondsleider en zijn vrouw Anna (Romy Schneider) kwijtraakt aan zijn beste vriend.
19 + 20 juli 19.30 ; 26 juli 19.15

Lezing over L’enfer
Engels gespr. 90’
Romy Schneider speelde in 1964 in L’enfer van Henri-Georges Clouzot (1907-1977) waarin de regisseur experimenteerde met kinetische technieken. De film is nooit voltooid en de reeds gemaakte opnames verdwenen uit het zicht. Serge Bromberg, eigenaar van Lobster Films en samensteller van historische filmprogramma’s, verwierf de rechten en het materiaal van Clouzots film, waarover hij een documentaire maakt. Met Ruxandra Medrea verzorgt hij een lezing over L’enfer, begeleid door niet eerder vertoonde opnamen van Romy Schneider.
22 aug 19.30

Une femme à sa fenêtre
Pierre Granier-Deferre (FR/BRD/IT 1976)
Frans gespr., Nederlands ondert. 110’ kleur
Athene, 1936. Romy Schneider speelt de met een aristocratische playboy getrouwde ambassadeursvrouw, die verliefd wordt op een voor de fascisten voortvluchtige communistenleider. Ze strijdt aan zijn zijde tot de dood erop volgt. De regisseur belicht een roerige periode uit Griekse moderne geschiedenis - de staatsgreep van generaal Metaxa - , maar legt het accent voornamelijk op de liefdesrelatie tussen Schneider en Victor Lanoux. Philippe Noiret is te zien als Schneiders geduldige aanbidder.
11 + 12 aug 21.30; 24 aug 19.15

Garde à vue
Claude Miller (FR 1981)
Frans gespr., Nederlands ondert. 86’ kleur
Misdaadfilm met Romy Schneider als de complotterende echtgenote van een notaris die wordt verdacht van het verkrachten en vermoorden van twee jonge meisjes. Politie-inspecteur Lino Ventura ziet hem als hoofdverdachte. Een beklemmend kruisverhoor volgt. Het met vier Césars bekroonde Garde à vue - gebaseerd op Brainwash van schrijver John Wainwright - was Schneiders op een na laatste film; de actrice overleed in 1982.
27 + 29 + 30 juli 19.15; 29 juli óók 14.30

Les choses de la vie
Claude Sautet (FR/IT/ZWI 1969)
Frans gespr., Engels ondert. 83’ kleur
Verfilming van Paul Guimards gelijknamige roman. Pierre (Michel Piccoli), een Parijse projectontwikkelaar, raakt betrokken in een dodelijk auto-ongeval. In een flashback toont Sautet Pierres leven met twee vrouwen, zijn minnares Hélène (Romy Schneider) en ex-echtgenote Catherine (Lea Massari). Ter gelegenheid van het Romy Schneider-retrospectief heeft het Filmmuseum toestemming gekregen om de nieuwe kopie van Les choses de la vie - die pas in 2008 wordt uitgebracht - alvast een aantal keren te vertonen.
9 t/m 11 aug 19.15 (exclusieve vertoning nieuwe kopie) 12 t/m 15 aug 19.15; 12 aug óók 14.30 (huidige versie)

Monpti (nieuwe kopie)
Helmut Käutner (BRD 1957)
Duits gespr., Nederlands ondert. 96’ kleur
‘De aard van het gegeven en het ontbreken van zedelijke normen, maken voorbehoud voor geestelijk volwassenen
noodzakelijk’, aldus de Katholieke Film Actie in 1957 over dit in Parijs gesitueerde romantische melodrama. Het weesmeisje Anne-Claire (Romy Schneider) ontmoet een armlastige kunstenaar (Horst Buchholz). De twee beleven een idyllische verliefdheid; Anne-Claire vertelt echter niets over haar achtergrond. Volkskrant-criticus Bob Bertina liet weten dat Schneiders optreden ‘de zoete zoetelijkheid’ van de Sissi-films achter zich liet.
13 + 14 + 17 juli 17.00

Une histoire simple
Claude Sautet (FR/BRD/IT 1978)
Frans gespr., Nederlands ondert. 105’ kleur
Ondanks het serieuze onderwerp heeft dit ‘eenvoudige’ verhaal een verrassend lichte toon. De 39-jarige Marie (Romy Schneider) heeft een liefdesverhouding met de labiele en alcoholistische Serge (Claude Brasseur). Zij wil de relatie beeindigen, ook al is ze zwanger van hem. Ze besluit tot abortus. Op haar werk ontmoet ze haar ex-man George (Bruno Cremer); de twee beginnen een affaire. Romy Schneider won een César voor haar rol. Vijfde en laatste samenwerking tussen regisseur Claude Sautet en Schneider.
26 juli t/m 1 aug 17.00

L’important c’est d’aimer
Andrzej Zulawski (FR/BRD/IT 1974)
Frans gespr., Nederlands ondert. 110’ kleur
Nadine Chevalier (Schneider) ontmoet tijdens de opnames van een goedkope seksfilm fotograaf Servais Mont. Om haar gunst te winnen - zij mag de hoofdrol spelen in een door hem gefinancierd toneelstuk - steekt hij zich diep in de schulden. Schneider was erop gebrand in Andrzej Zulawki’s eerste Franse speelfilm te spelen, maar de opnamen brachten haar op de rand van een instorting. Voor deze rol kreeg ze een César, de Franse Oscar.
21 + 22 juli 19.30; 23 aug + 24 aug 21.30
22 juli óók 14.00 (met vooraf een lezing van Romy Schneider-kenner Albert Wulffers over de carrière van Schneider in de jaren zeventig)

Il lavoro (episode uit Boccaccio ’70)
Luchino Visconti (IT/FR 1962)
Italiaans gespr., Nederlands ondert. 46’ kleur
Producent Carlo Ponti koppelde grote regisseurs aan dito sterren in een ‘omnibusvertelling’ (een aantal korte films van verschillende regisseurs onder één titel). Federico Fellini, Vittorio De Sica en Luchino Visconti leverden ieder een bijdrage; Visconti regisseerde de bijdrage Il lavoro en toont de naakte rug van Romy Schneider - die haar echtgenoot probeert op te winden door zich als callgirl te verkleden. Vooraf: Stupidstitious Cat (1946), 6’
13 juli ±22.00 (Sunsets-openluchtvoorstelling)

Ludwig
Luchino Visconti (IT/BRD/FR 1972)
Italiaans gespr., Nederlands ondert. 235’ kleur
Luchino Visconti ontrafelt het gevoelsleven van de laatnegentiende-eeuwse koning Ludwig II van Beieren (Helmut Berger). Ludwig worstelt met zijn seksuele identiteit, verliest zich in de droomwereld van Richard Wagner en laat suikerzoete, barokke kastelen bouwen. Een van de belangrijkste figuren in Ludwigs leven is zijn beminde nicht Elisabeth, keizerin van Oostenrijk (Romy Scneider). Voor Schneider betekende deze film haar definitieve afrekening met het Sissi-imago. Het Filmmuseum vertoont de gerestaureerde, niet-ingekorte versie.
16 t/m 21 aug 19.15

Mädchen in Uniform
Géza Radványi (BRD/FR 1958)
Duits gespr., Nederlands ondert. 93’ kleur
Duitsland rond 1900: na de dood van haar ouders wordt de jonge Manuela von Meinhardis (Romy Schneider) naar een kostschool voor meisjes gestuurd; orde, tucht en discipline bepalen het regime. De naar genegenheid hunkerende Manuela projecteert haar verlangens op Fräulein von Bernburg (Lilli Palmer), een lerares die als enige oog lijkt te hebben voor de gevoelens van haar leerlingen. De dwepende Manuela verklaart haar de liefde. Deze aanklacht tegen het Pruisische opvoedingssysteem is een remake van de gelijknamige film uit 1931.
16 + 18 juli 17.00

La mort en direct
Bertrand Tavernier (FR/BRD 1980)
Engels gespr., Nederlands ondert. 128’ kleur
Sciencefictionfilm, waarin Bertrand Tavernier zijn visie geeft op de nietsontziende nieuwsgierigheid van de televisiekijker. De dodelijk zieke Katherine Mortenhoe (Romy Schneider) wordt door tv-producent Vincent Ferriman benaderd; hij wil van zijn programma ‘Death Watch’ een kijkcijferkanon maken. Daartoe wil hij Katerine’s lijdensweg volgen. Als ze weigert, stuurt hij een gewetenloze journalist op haar af; in zijn oog is een camera geïmplanteerd.
Schneider, terugblikkend: ‘Driekwart van de film heeft met mezelf te maken.’
13 + 14 + 25 aug 21.30

La passante du Sans-souci
Jacques Rouffio (FR/BRD 1982)
Frans gespr., Nederlands ondert. 110’ kleur
Romy Schneider was erg onder de indruk van Joseph Kessels vertelling ‘La passante du Sans-souci’ uit 1934. Voor de verfilming arrangeerde ze een tegenspeler van naam: Michel Piccoli. Zelf nam ze twee rollen voor haar rekening. Verzekeringsmagnaat Max Baumstein, pleitbezorger van mensenrechten, vermoordt de ambassadeur van Paraguay. Tijdens zijn proces wordt in flashbacks het motief uit de doeken gedaan. Anderhalve maand na de première overleed Schneider aan een hartstilstand.
25 + 29 aug 19.15; 27 aug 21.30

La piscine
Jacques Deray (FR/IT 1969)
Frans gespr., Nederlands ondert. 120’ kleur
In La piscine treffen vier personages elkaar rond een zwembad bij een luxe villa in Saint-Tropez. Geliefden Marianne (Schneider) en Jean-Paul (Alain Delon) krijgen bezoek van Harry, Marianne’s ex-minnaar, en diens knappe dochter Penelope (Jane Birkin). Als Jean-Paul zijn begerig oog op Penelope laat vallen gaat alles mis. Na hun breuk in 1964 was dit de eerste keer dat Delon en Schneider elkaar weer ontmoetten. Muziek van Michel Legrand.
12 t/m 18 juli 19.15; 19 t/m 25 juli 17.00

Sissi
Ernst Marischka (OOS 1955)
Duits gespr., Engels & Nederlands ondert. 102’ kleur
De piepjonge Romy Schneider verwierf haar grootste roem met de vertolking van keizerin Sissi, de Beierse Elisabeth Amalie Eugenie (1837-1898) - een rol die zij nadien nog twee keer in een Sissi-film zou spelen. Achteraf beschouwde Schneider deze faam als een vloek; haar verdere carrière stond in het teken van het afrekenen met het mierzoete Sissi-imago. In dit eerste deel ontmoet de 16-jarige Sissi de Habsburge kroonprins Franz Joseph (Karlheinz Böhm). De twee worden verliefd en trouwen, in weerwil van het hofprotocol.
5 + 7 + 9 t/m 11 juli 17.00; 19 aug 14.30

Sissi-marathon: Sissi deel 1, 2 en 3
Ernst Marischka (OOS/BRD 1955-1957)
Duits gespr., Nederlands ondert. 102’, 100’ & 106’ kleur
Sissi (1955) was een wereldwijde hit. Bezoekers vonden het heerlijk om weg te zwijmelen bij Sissi en haar echtgenoot
Franz Joseph. Regisseur, schrijver en producent Ernst Marischka kwam reeds een jaar later met een vervolg, Sissi, die junge Kaiserin, waarin de vrijgevochten Sissi maar met moeite kan wennen aan het Oostenrijkse hofleven. Een jaar later werd het derde en laatste deel uitgebracht, Sissi, Schicksalsjahre einer Kaiserin. Hoe Marischka ook smeekte - hij bood een honorarium van 1 miljoen DM -, Schneider vertikte het om in een vierde deel nogmaals Sissi te spelen. Vijftien jaar later deed ze het toch, maar dan in Luchino Visconti’s Ludwig (1972).
Toegangsprijs €14 (met reductie €13, met Vrienden/voordeelpas €12)
8 juli 12.00 t/m ±18.00 (incl. een lange en korte pauze

Sissi (speciale voorstelling voor kinderen) 8+
Ernst Marischka (OOS 1955)
Duits gespr., Engels & Nederlands ondert. 102’ kleur
Vertoning van het eerste deel van de Sissi-trilogie in een feestelijke kindervoorstelling. Kinderen die naar de vertoning komen in een prinsessenjurk of prinsenkostuum krijgen gratis toegang. Het prinsje of prinsesje in het mooiste kostuum krijgt een speciale prijs. In de film ontmoet de zestienjarige Sissi (Romy Schneider) de Habsburge kroonprins Franz Joseph (Karlheinz Böhm). De twee worden verliefd en trouwen.
19 aug 14.30

The Trial (Le procès)
Orson Welles (FR/BRD/IT/JOE 1962)
Engels gespr., Nederlands ondert. 118’ zwart-wit
The Trial is Orson Welles’ bewerking van Kafka’s novelle Der Prozeß (1925). In een labyrint van kille flatgebouwen en claustrofobische kantoorruimtes tracht procuratiehouder Josef K zich te verdedigen; hij wordt verdacht van een niet nader gespecificeerde moord. Welles weet het door Kafka opgeroepen gevoel van beklemming overtuigend te vertalen naar het witte doek en brengt de cast, onder wie Romy Schneider en Jeanne Moreau, tot grootste prestaties. Schneider was verrukt over Orson Welles, die ze ‘een van de belangrijkste filmmakers’ in haar leven noemde.
5 t/m 10 juli 19.15

Le trio infernal
Francis Girod (FR/BRD/IT 1974)
Frans gespr., Nederlands ondert. 107’ kleur
Een duivelse advocaat (Michel Piccoli) koppelt twee Duitse zusters (Romy Schneider en Maschka Gonska) aan rijke oude mannen en hoopt de erfenis met het duo te delen. Als de echtgenoten niet snel genoeg sterven, worden ze een handje geholpen. Deze zwarte komedie geeft de acteurs alle ruimte om de demonische kant van hun personages uit te buiten; Schneider (‘Philomena Schmidt’) geeft haar personage een koele, verleidelijke elegantie mee en Piccoli is charmant-sinister. Ook met Andréa Ferréol (La grande bouffe).
9 + 10 aug 21.30; 23 + 28 aug 19.15

Wenn der weisse Flieder wieder blüht
Hans Deppe (BRD 1953)
Duits gespr., Nederlands ondert. 95’ kleur
Eerste optreden van Romy Schneider als filmactrice. Ze was bij uitbreng nog zo onbekend dat haar naam ontbrak in de advertenties. Toen ze twee jaar later doorbrak met Sissi werd de film - een operetteverhaal over twee ex-geliefden die elkaar na vijftien jaar opnieuw ontmoeten - ook in Nederland alsnog een succes. Door de Duitse filmkritiek werd Wenn der weisse Flieder wieder blüht betiteld als een ‘Gefühlsbetonter Unterhaltungsfilm’ met veel zang- en dansscènes.
11 juli 19.15 + 12 juli 17.00

What’s New, Pussycat?
Clive Donner (VS/FR/GB 1965)
Engels gespr., niet ondert. 108’ kleur
‘Swinging sixties’-komedie met Peter Sellers, Peter O’Toole, Romy Schneider, Ursula Andress en een debuterende Woody Allen. Michael James, een dwangmatige rokkenjager, wil zijn gedrag veranderen. Probleem: alle vrouwen worden verliefd op hem. Psychiater Fritz Fassbender biedt geen soelaas. Woody Allen schreef het scenario; eveneens een debuut. Burt Bacharach componeerde de door Tom Jones op orkaansterkte gezongen titelsong en sleepte een Oscarnominatie in de wacht.
23 + 24 juli 19.30 + 28 juli 19.15

(Teksten zijn afkomstig van het Filmmuseum)**