De aanjager van het Duitse integratiedebat

Deze week publiceert De Groene Amsterdammer een interview met Thilo Sarrazin. Met zijn provocerende uitspraken houdt Bundesbank-bestuurder Sarrazin het Duitse migratiedebat in zijn greep. Hij combineert de intellectuele analyse van Paul Scheffer met de drang om te shockeren van Wilders. Sarrazin legt de inhoudelijke boodschap van zijn bevolkingspolitieke analyse uit.

Hij raadde aan Griekenland failliet te laten gaan, wil leerlingen verbieden op school hoofddoekjes te dragen en pleitte voor verlaging van het voedselbudget van uitkeringsgerechtigden, wat meteen hun overgewicht zou tegengaan. Is getekend: Thilo Sarrazin, meester van de provocatie.
Des te markanter is het partijboekje van de in 1945 geboren econoom: Sarrazin is al tientallen jaren lid van de sociaal-democratische SPD. Voor die partij was hij tussen 2002 en 2009 senator van Berlijn, waar hij verantwoordelijk was voor de financiën van de schuldenhoofdstad. De harde bezuinigingskoers die hij doorzette, leverde hem behalve waardering ook kritiek op. Zijn onbehouwen uitspraken maakten het niet veel beter. Zo beet hij ouders die te hoop liepen tegen een verhoging van de eigen bijdrage aan crèches toe: ‘Er wordt gedaan alsof we de kinderen naar het concentratiekamp willen sturen.’

De storm die hij veroorzaakte met het interview in september vorig jaar met Lettre International overtreft desondanks alles. De Centrale Raad van de Joden verweet Sarrazin, sinds mei 2009 bestuurslid van de Bundesbank, met zijn uitlatingen Hitler een grote dienst te bewijzen. Zijn directe meerdere, bestuursvoorzitter Axel Weber, riep Sarrazin vergeefs op zijn functie neer te leggen. Daarop werd hem een deel van zijn portefeuille ontnomen. Voorlopig blijft Sarrazin ondanks alle weerstand zitten waar hij zit. Ook in zijn partij: een procedure om hem wegens racisme te royeren als SPD-lid werd onlangs door Sarrazin gewonnen.

Lees het interviewmet Thilo Sarrazin