De achthonderd meter van goos televisie

De kijker weet inmiddels of Maud, die zich vol jenever van de zoldertrap gooide, bewusteloos is of dood. Dit schrijvend moet ik het doen met die cliffhanger. De tweede rond leven en dood in Oud geld: aan het eind van de eerste reeks reed Kiet immers tegen een boom. Ik hoopte vurig dat hij zou overleven. Omdat hij een intrigerend personage is en gespeeld wordt door de grootste ontdekking van de serie: Mark Rietman.

Daarmee doe ik niets af aan het superieure acteren van de ganse cast, van wie Saskia Temmink en Gijs Scholten van Aschat Kalveren kregen en Carien Crutzen en Rietman Gouden Beelden. Wat haast gênant is tegenover de niet-bekroonde Annet Nieuwenhuijzen, Jacqueline Blom en Eric van der Donk. Bovendien had ik de aanmoedigingsprijs voor jong talent graag aan Annemarie Prins gegeven, want vroegere levens tellen niet en haar ‘Maud’ was een monumentje van weerbarstigheid. Zoveel personages die in korte tijd deel gaan uitmaken van je 'kennissenkring’, dat is voor niet-soapminnaars alleen mogelijk bij een superieur script, onmisbare voorwaarde voor goed tv-drama. Voor welk metier het talent veel dunner is gezaaid dan voor acteren. Maria Goos is de naam. Tot zover oude koek, maar vaak genoeg kan het niet worden gezegd. Toch heb ook ik kritiek. Reeks twee van Oud geld was wennen. Dat had bovenal van doen met de regiewisseling. Rudolf van den Berg, filmer, nam het over van Willem van de Sande Bakhuyzen, televisiemaker. Het bleek een ingrijpende verslechtering. Van de Sandes subtiliteit en nuances, spiegel en verrijking van de geest van het script maakten plaats voor spierballenfilmerij die absoluut niet logisch voortvloeit uit Van den Bergs cinema-achtergrond, maar juist afkomstig lijkt van een televisieopvatting waarin hoog tempo en veel beweging de kijker van zappen moeten weerhouden. Maar de Oud geld-minnaar denkt geheel niet aan zappen en mint de serie vanwege de rust en schijnbare eenvoud. Emoties genoeg, meer te raden dan uitgesproken - daarbij hoeft de camera bepaald niet te schudden. Waar Van de Sande dienstbaar blijft, dringt Van den Berg zich tussen Maria Goos, Guusje Bussink en de kijker. Daarmee een zuivere blik op de kwaliteit van het script bemoeilijkend. Ook daarin leken zaken me minder te bevallen. Wat latent was werd te openlijk, terwijl de milde vormen van gekte die de Bussinkjes aankleefden een tandje hoger leken gezet. Regie of script? Eerste zeker, tweede wellicht. Maud kan als voorbeeld dienen. In reeks één raadselachtig, in reeks twee zich ontpoppend als een onaangenaam mens zoals we die wel vaker in series en leven ontmoeten. Dus gok ik op bewusteloosheid in de hoop dat Maria Goos ook Maud nog zal duiden - of liever, ons tekenen zal geven waarmee we dat zelf doen of denken te doen. De inzinking in Oud geld is inmiddels alweer voorbij. Superieur is de manier waarop de lijnen worden getrokken en de kijker verleid wordt zich te committeren aan die rare familie die vooral lijkt te dienen als illustratie voor het gezegde dat geld niet gelukkig maakt. Wat ik vroeger ideologisch verwerpelijk had gevonden en wat me nu slechts doet hopen op een prachtserie van Goos over 'gewone mensen’. Komt die serie er ooit? Komt er een nieuwe 'Goos’? Heeft Hilversum een groot talent, zet het haar aan de kant omdat volgens de omroeppolitiek enkel nog series van dertig en meer afleveringen lonend zouden zijn. En dat wordt fabriekswerk waarvoor Goos gewoon te goed is. Iemand wint goud op de achthonderd meter en de atletiekbond dwingt haar de marathon te lopen omdat er dan meer publiek naar het stadion komt. Waanzin. - Caroline. Joop Stokkermans tingelt piano terwijl Caroline Kaart intiem keuvelt over het weer, vroeger, maestro Giulini, schoonheid, reizen, geluk. Dan speelt Joop 'tom tom tom tom’ en neemt een cd de 5e van Beethoven van hem over. Waarna Caroline keuvelt over het weer, vroeger et cetera. Wezenloosheid, geknipt voor Classic FM maar blamage voor Radio 4. Avro, zondags, 10.04 uur.