Televisie: ‘The Game’

De aftrap

Zondag bood npo 1 om 9.35 uur in Klassiekers met Kleinsma meteen het laatste niet-sport-programma van die dag. Om 10.35 uur begon namelijk een andere klassieker: De zegetochtAndere Tijden Sport over het EK voetbal van 1988. Pas middernacht kwam, zonder sport, Ik vertrek. Als je het doet, doe het dan goed, moet de npo gedacht hebben. Terecht als je weet hoeveel publiek geld betaald moet om Zweden-Slowakije (schrijf in de agenda: vrijdag 14.30 uur) te mogen uitzenden. Met elk EK en WK worden die bedragen hoger omdat de boeven van uefa en fifa het aantal deelnemers aan de eindtoernooien willen uitbreiden (tv-rechten) tot alleen Vaticaanstad en Saint Kitts voorronden moeten spelen. Tegen Monaco en Palau (exclusief bij de nos met voor- en nabeschouwing door Theo Janssen en Ibrahim Afellay).

Maar laat ik me niet sjiek voordoen: deze kroniek gaat ook over voetbal. Graag had ik Memphis Depay – met beide benen van Jessica Villerius besproken (bnnvara, zondag 20 juni, npo 1, 22.00 uur), maar die documentaire was nog niet klaar. Al voel ik ook lichte huiver over de binnenwereld van de hoofdpersoon (de camera mocht bijna overal bij – specialisme van de regisseur – ‘ik weet precies niets van voetbal’); over diens voyante buitenwereld; en over eigen voyeurisme. Dus moet het anders aangepakt. Die zegetocht van 1988, zondagochtend herbeleefd, werkte als madeleine. De finale was op de dag dat we met ons zaalvoetbalclubje naar de crematie van een onzer leden waren geweest. Een Joris-van-Casteren-dood door drank en zelfgekozen isolement. Met als verschil dat twee familieleden, de AA en wij er waren. Verpletterende triestheid en toch ook schuldgevoel. Daarna intieme gesprekken in de auto, terug uit het verre zuiden, zoals we die anders zelden voerden. Precies op tijd voor de wedstrijd thuis barstte ik bij de aftrap, tot verbijstering van mijn vrouw, in tranen uit. Twee uur later dus juichen. Voetbal, thanatos en euforie voor altijd verweven. Zet ik zaterdagavond om half acht de tv aan voor het laatste kwartier van Denemarken-Finland, zie ik volle maar stille tribunes, een leeg veld en ‘match suspended’. Een doodschop, dacht ik even, tot het om het hart bleek te gaan en de associatie met Nouri onvermijdelijk werd. We bleken de getroffene ook nog eens redelijk te kennen uit zijn Ajax-tijd – alsof dat iets uitmaakte.

Zondag dreef dubieuze nieuwsgierigheid me tot terugkijken naar sbs6. Daar memoreerde Johan Derksen dat hij Eriksens debuut als zeventienjarige tegen Willem II had gezien. En er gebeurden meer rare, irrelevante dingen daar aan tafel. Maar relevant leek me de inbellende hartchirurg die zich afvroeg of die goed gemonitorde topsporters wel een mri kregen na corona (‘echt geen kinderziekte’). En relevant leek me de schande die gesproken werd van Willem Engel die het onheil aan vaccinatie weet. Maar u wilt een kijktip? The Game, Zwitserse vpro 2Doc, over de bescheiden topscheidsrechter Fedayi San. Kort filmisch juweeltje van Roman Hodel, gedraaid tijdens één wedstrijd.


Zondag 20 juni, NPO 2, 20.05 uur