De amateurtoneelvereniging

Weet niet welk van Vara’s jubileumprogramma’s het meest verblufte. Het zogenaamde debat tussen staatssecretaris, burgemeester en Rooms volksschrijver enerzijds en de jeugd van tegenwoordig aan de andere kant - onder leiding van de vakkundige doch nu verzuipende Kees Driehuis, of De nacht van de vrouw van de warme bakker, een produktie waarin de Vara-stal, van quizmaster tot discussieleidster, als amateurtoneelvereniging de jaarlijkse uitvoering verzorgde.

Bedoeld debat was een in-treurige vertoning, met Reve die louter voor het honorarium was verschenen en dat reeds voor beeindiging van de schreeuwpartij ging innen, en met een weerzinwekkend populistische Terpstra wier bijdrage bestond uit eindeloos herhaalde bewondering voor ‘de jeugd’ die immers geweldig en bijzonder en indrukwekkend is. Later doken geruchten op dat het 'ouwe lullen moeten weg’-geroep uit het publiek ook nog es afkomstig was van de Vara- organisatoren, waardoor vage misselijkheid overging in acuut gekokhals. Enige gedachte die restte was dat we in 2015 een programma over de jaren negentig zullen zien waaruit blijkt dat de minister van Informatica ooit een bij de Vara luid tegen de gevestigde macht protesterend meisje was. Of dit troostrijk is?
Dan die Nacht. Enerzijds gespeeld door d'oprechte amateur en daardoor uiteraard dilettanterig van aard, anderzijds kosten-noch- moeiten-gespaard met veel kostuums, dans & muziek, rook, driftig camera- en trucwerk (Bob Rooyens). Parodie op van alles en nog wat. Het roept natuurlijk om puristische kritiek wanneer je je scheidende en komende Sterke Persoon laat optreden in een persiflage op Casablanca, want van acteertalent hoef je Van Dam noch Keur te verdenken, maar kennelijk heb ik als tientjeslid net genoeg familiegevoel om het voor een keer wel aardig te vinden om naar hun personeelsfeestje te kijken. En La Barend als koningin van de Londense zwerverswereld was gewoon leuk. Verbluffend niet zozeer dit inteeltkarakter als wel de ideologie van des warmen bakkers echtgenote. Moest ik al grijnzen om de metamorfose die de Vara heeft ondergaan tussen de tijd waarin Annie Schmidt onder zware censuur haar Doorsnee schreef en het huidige jubileumprogramma waarin seks, drugs en rock 'n’ roll de toon aangaven, de bek viel open bij de Werdegang die Astrid Joosten als bedoelde vrouw doormaakte. In maagdelijk witte nachtpon gekleed ziet ze haar echtgenoot niet alleen zijn deeg maar ook zijn assistente bestuiven. Ontdaan vlucht ze weg om via talloze locaties, elk goed voor een verkleedpartijtje, van een verdrietig musje in een wrekende adelaar te veranderen. Maar, vraag ik u, op welke wijze neemt de tot feministe geslagen bedrogen echtgenote wraak? Vraag het de Vara: zij doet dat door haar nog immer driftig parende echtgenoot tot interruptie te dwingen. Niet middels emmer water en/of castreermes maar door voor hem te strippen! Ik kreeg postmodern de slappe lach. En vroeg me af: zou de mevrouw van Paarse September uit VPRO’s zeventiger-jarenterugblik hier ook al mild over geworden zijn?