De apenrots

Brussel - ‘Ik wil niet onbeleefd zijn’, begint Nigel Farage graag zijn interventies in het Europees Parlement, om daarna zijn toehoorder de huid vol te schelden. Zoals vorige week, toen de fractievoorzitter van de UK Independence Party gebruik maakte van zijn twee minuten spreektijd om de nog onwennige Herman Van Rompuy, president van de Europese Raad, uit te maken voor 'een bankbediende met het charisma van een natte dweil’.

Verontwaardiging alom. Geboe en gejoel vanuit het halfrond. Hoe durft-ie? Martin Schulz, fractievoorzitter van de Europese socialisten, wierp tegen dat het misschien beter was als Farage op zou stappen. Jerzy Buzek, de voorzitter van het parlement, zei dat 'dit soort karaktermoorden ontoelaatbaar is’.

Het Europees Parlement lijkt wel vaker op een apenrots. Schulz kan zelf ook hard op zijn borst slaan. Zijn rivaal, de Frans-Duitse Daniel Cohn-Bendit, fractievoorzitter van de Groenen en zelf bekend om zijn gevleugelde toespraken, beet hem kort geleden nog 'ta gueule!’ toe, toen hij maar niet ophield met door hem heen praten. Gegrift in het collectieve geheugen staat het gebulder van Berlusconi, toenmalig roulerend voorzitter van de Europese Raad, die Schulz vergeleek met een nazi-kampcommandant.

Het is verleidelijk de verklaring te zoeken in het hoge gehalte testosteron in Brussel. Inderdaad, slechts 35 procent van de parlementsleden is vrouw (in de Tweede Kamer in Den Haag is dat 42 procent). Alle fractievoorzitters zijn mannen. De voorzitter van het parlement, de president van de commissie, tweederde van zijn college, de president van de raad, álle regeringsleiders behalve Angela Merkel: de man is oververtegenwoordigd.

Maar minstens zo belangrijk zijn mediatieke motieven. In Brussel moet je hard schreeuwen voor wat aandacht in de traditionele media. Nieuwe media bieden een uitkomst. YouTube toont de alfamannetjes in hun natuurlijke habitat (iets wat ook Wilders lijkt te begrijpen). De tirade van Farage was een instant-hit. Drie dagen later was het filmpje al meer dan tweehonderdduizend keer bekeken. Een klassieker met meer dan tweeënhalf miljoen views is er een van zijn partijgenoot Daniel Hannan, waarin hij de Britse premier Brown in zijn hemd zet.

Van Rompuy lijkt tot nu toe een welkome uitzondering. Hij zetelt met de zogenoemde rustige vastigheid waarvoor hij zo geliefd was in België. In zijn eerste interview als EU-president vorig weekend op de Vlaamse televisie laakte hij 'de verruwing van de politieke zeden’. Hij zei met 'misprijzen’ en 'plaatsvervangende schaamte’ te hebben geluisterd naar wat hij noemde 'een zielige vertoning’.