De arubaanse beerput is niet meer te dempen

De zenuwoorlog tussen het Nederlandse ministerie van Justitie en het lokale bestuur van Aruba bereikte dit weekeinde een nieuw hoogtepunt. Een meerderheid van het Arubaanse parlement drong bij een eigen parlementaire enquête naar de zogeheten ‘Cargo-affaire’. Het gaat hier om een geval van ‘gecontroleerde doorvoer’ van 2500 kilo marihuana in de periode 1992-1995, vanuit Aruba gecoördineerd om een Colombiaans drugskartel te penetreren.

Het was een gezamenlijke actie van de Amsterdamse politie, de Koninklijke Marine, de BVD, de CRI en de Amerikaanse DEA. Uit vertrouwelijke ambtsrapporten van de Arubaanse politietop, waaruit De Groene verleden week uitgebreid citeerde, bleek dat de Arubaanse politie de vertegenwoordigers van de Nederlandse justitie, procureur-generaal Zwinkels van Aruba voorop, herhaaldelijk heeft beschuldigd van malversaties in deze zaak. De opbrengsten van de transactie verdwenen in de zakken van twee van Nordholts criminele infiltranten en Zwinkels zelf, aldus het duo Rasmijn en Zaandam van de politie in Oranjestad.
Lang nadat de Amsterdamse politie vroom had laten weten niet langer infiltratie-acties à la het ontbonden IRT-Utrecht/Noord-Holland (1993) te ondernemen, was een speciaal commando van Nordholt c.s. op Aruba druk in de weer met schimmige deals met de lokale onderwereld. De belangrijkste conclusie van de commissie-Van Traa (te weten: de Amsterdamse politie treft in de IRT-affaire geen enkele blaam) wordt hiermee geheel getorpedeerd. Nederland doet er daarom alles aan om de Arubaanse bevindingen in het vergeethoekje te krijgen. In juli reisde opperprocureur Docters van Leeuwen naar Aruba af voor spoedoverleg met collega Zwinkels, om de ‘Cargo-affaire" af te dempen’. Verleden week deed de commissie-De Ruiter, door minister Voorhoeve van Arubaanse Zaken belast met een onderzoek naar de crisis op Aruba, haar duit in het zakje. In het concept-adviesrapport drong De Ruiter aan op ontslag voor de opstandige politiemannen Zaandam en Rasmijn - zij zouden in de affaire 'onverantwoordelijk’ hebben gehandeld. Bij wijze van zoenoffer zegde De Ruiter ook procureur Zwinkels de wacht aan, zij het slechts op grond van 'verstoorde verhoudingen’ met de Arubaanse politie en politiek.
Het is dan ook verheugend dat het Arubaanse parlement zich hier niet bij neer wenst te leggen. Al eerder was de Arubaanse politiek geniepig buiten de deur gehouden; Voorhoeve deed er alles aan om te voorkomen dat ook de Arubaanse regering een vertegenwoordiger zou krijgen in de commissie-De Ruiter. De door Aruba voorgedragen kandidaat Oscar Henriquez werd niet door Voorhoeve geaccepteerd. Deze zou contacten onderhouden met de Arubaanse drugsmafia, een beschuldiging die - naar later bleek - fictief was. Later werd zelfs een officiële voordracht op de kopieermachine vervalst. Terwijl in de versie van de taakopdracht die de Tweede Kamer te zien had gekregen nog stond dat ook de Arubaanse regering een plaats in de commissie toekwam, bleek deze zinsnede in de definitieve versie te ontbreken.